Zodra ik weer in de omhulling zit van mijn eigen auto, moet ik mijn best doen om de paniek die om het hoekje van mijn bewustzijn loert niet weer toe te laten slaan. De opsluiting in de rust en stilte van mijn auto op deze windstille ochtend dreigt mijn brein voor de zoveelste keer deze ochtend op tilt te zetten. En dit is juist het moment dat vraagt om mijn kalmte en beheersing, zodat ik een weloverwogen beslissing kan maken voor mijn acties de komende uren.
Als ik de Seat heb gestart, zie ik in mijn linkerooghoek wat bewegen en als ik kijk, merk ik Wander op die staat te zwaaien voor het raam. Ik glimlach en werp hem een kushandje toe. Hij reageert door zijn duimen omhoog te steken. “Alles komt goed”, lijkt zijn boodschap te zijn. Ik hoop het zo. “Dag Wander”, fluister ik geluidloos en voorzichtig rij ik achteruit vanuit de smalle oprit de Lagedijk op en zet de auto in de eerste versnelling.
Het is even over half acht en ik wil nu eerst naar mijn ouders toe in Wormer om ze te vertellen over de netelige aangelegenheid waarin ik terecht ben gekomen. Mijn ouders zijn rustige, wijze mensen die me altijd hebben bijgestaan in het leven, ongeacht de vreemde capriolen die ik regelmatig uithaalde. Hoewel ik altijd op ze heb kunnen bouwen, heb ik er echt geen idee van hoe ze zullen reageren op mijn verhaal. Voor hen ben ik immers hun oudste, zesentwintigjarige dochter die met haar vriend samenwoont in Koog aan de Zaan. Het feit dat ik nog voor achten in de morgen voor hun deur sta, zal waarschijnlijk wat opgetrokken wenkbrauwen opleveren, maar ik ben hoopvol dat ze naar me zullen luisteren. Het is een fijn idee om eerlijk te kunnen zijn over de ongeloofwaardige eerste uren van deze tot zover meest bizarre dag uit mijn leven. Ik merk dat ik behoefte heb aan een klankbord waar ik mijn verhaal tegen aan kan houden in de hoop dat er een mogelijkheid is tot sparren met de twee mensen die mij hebben opgevoed. Het enige wat ik wil is terug naar waar ik vandaan kom het liefst op een zo veilige manier, zodat zij ook in 2014 kunnen genieten van hun kleinkinderen.
Tijdens mijn rit langs de Zaanse huizen van een steeds lichter wordend oud-Zaandijk, komt de gedetailleerde onafwendbaarheid van mijn benarde toestand op mijn netvlies binnen. Wat ik zie is niet het jaar 2014 met de metallic glimmende auto’s, geproduceerd in nieuw design met vloeiende lijnen. Ik zie auto’s in de wat meer vierkante, negentiger jaren stijl. En ook de mensen die zich sporadisch over straat voortbewegen, te voet en met de fiets, hebben ouderwetse kapsels en dragen net iets minder strakke kleding dan wat ik gewend ben uit mijn eigen tijdperk.
Ter hoogte van de Provincialeweg bij Wormerveer moet ik even wachten voor het stoplicht en ik zie een vrouw van rond de veertig het voetpad oversteken met haar hondje. Haar jas is wijd en ook haar schoenen dragen de kenmerken van de negentiger jaren stijl. Net als de auto’s zijn ook de schoenen hoekiger. De vrouw met donkerblond stijl haar tot op haar schouders draagt een wijde jas tot op haar knieën en daaronder zijn haar strakke, glimmende paarse laarzen met blokhakken zichtbaar. Die blokhakken. “I love blokhakken”, mijmer ik in stilte. Zo lang als het maar fashionably verantwoord was, heb ik ook in de nieuwe eeuw vastgehouden aan mijn collectie laarzen met blokhakken. Totdat het echt niet meer kon en mensen me raar begonnen aan te staren als ik in mijn strakke, kniehoge laarzen over straat liep. De plotselinge gedachte dat ik ‘vooral niet moet vergeten een leuke set laarzen met blokhakken te kopen om als souvenir terug te nemen naar 2014’, is zo absurd dat ik hardop grinnik. Ik ben in 1999 teruggekomen met mijn jonge, rimpelloze zesentwintigjarige gezicht en het lijf van toen dat verslaafd is aan sigaretten, brood en duidelijk tien kilo zwaarder dan dat ik hoor te zijn. En dan zou ik even terug gebeamd kunnen worden naar het heden met hippe, glanzende bloklaarzen aan mijn voeten? “Give me a break”. Ik grinnik om mijn eigen idioterie en laat de koppeling glimlachend opkomen als het stoplicht op groen springt.
Onderweg naar Wormer begin ik het bijna leuk te vinden dat de weg mij leidt langs wegen en huizen die uit mijn herinnering weggelopen lijken te zijn. Alles is net als vroeger met wegen die nog niet vernieuwd zijn, lieve huisjes die op de plek staan van de grote, glimmende kantoorpanden uit het heden en bomen die groot en statig mogen staan zonder plaats te hoeven maken voor zogenaamd stedenbouwkundig verantwoord design. De ietwat rommeligheid en het knusse karakter van 1999 oogt vertrouwd en ik realiseer me dat het zo snel normaal is geworden dat al die gezelligheid uit het karakter van de straat verdwijnt door de hoogbouw-verslaving en bomenkap-lust van de Noord Hollandse gemeenten.
Als ik de Zaanbrug nader, zie ik ‘De Batavia’ al liggen. Het statige pakhuis met daarin een immer druk grand café gevestigd, waar ik blijkbaar gisteravond nog heb zitten borrelen, weerspiegelt in de Zaan. Als ik er langs rij, merk ik bij het binnentreden van mijn woonplaats onmiddellijk de verschillen op. Naast het feit dat de T-kruising ter hoogte van de afgesloten Nieuweweg er nog als vanouds bij ligt, kan ik in de verte zien dat de hele nieuwbouwwijk tussen de Nieuweweg en de Rouenweg braak ligt. Zou dat nog weiland zijn? Ondanks dat ik hou van groen, van ruimte van bomen en van de knusheid van het vroegere straatbeeld, bekruipt me langzaam een gevoel van verontrusting. Het is allemaal prachtig, maar het klopt voor geen meter. Ik heb nog liever honderdduizend kilo staal, beton en glas in mijn achtertuin dan al dit groen in deze vervlogen tijden. Ik wil naar huis. Ik wil terug naar waar ik vandaan kom.
Ik sla linksaf richting het appartementencomplex van mijn ouders en ik vind even later een parkeerplek vlakbij de ingang van de flat. Als ik mijn auto eenmaal goed recht in het parkeervak heb gezet, merk ik op dat ik al minstens twintig seconden niet heb geademd. Ik hap naar lucht en begrijp dat ik zo gespannen ben dat ik gewoon ben vergeten ademen te halen. “Ik ga mijn ouders zo zien. Vijftien jaar jonger. Wat zullen ze zeggen als ze me zien? Gaan ze mijn bizarre verhaal geloven? Kunnen ze me helpen?” Een wirwar van gedachten trekt langs mijn netvlies als witte wolkjes tegen een blauwe lucht op een zomerse dag.
Ik stap mijn Seat uit en loop naar de nette, glazen portiekdeur. Deze is gesloten en kan alleen van binnenuit geopend worden via de intercom. Ik zoek met mijn vingers langs de flatnummers het huisnummer van mijn ouders. 82, Ik heb hem gevonden. Net als mijn wijsvinger op de ronde, zilverkleurige bel wil drukken, valt mijn oog op het naambordje. T.P.R. De Vries. Dat is vreemd. Ik weet zeker dat hier altijd de naam Lievegoedt heeft gestaan. “Het zou natuurlijk kunnen”, redeneert mijn brein, “dat de eerste jaren na hun verhuizing het naambordje van de vorige bewoner er nog op heeft gezeten.” Maar een ander stemmetje weet te melden dat dat niets is voor mijn vader. De Directeur in ruste wil altijd alles gelijk goed geregeld hebben. “Onverwijld opgedweild”, zegt hij altijd en gooit er dan een brede glimlach tegen aan. Het gegeven dat er zelfs een dag na de verhuizing nog een naambordje van meneer De Vries zou hangen, zou een onacceptabel feit zijn. Mijn hartslag gaat omhoog. De gedachte dat mijn ouders hier niet wonen is te veel voor mij. Als zij er al niet wonen, nadat ik bij mijn zusje naast het net ving, wie is er dan wel nog op zijn plek? Ik moet het zeker weten en druk de kleine bel in. Het is immers 1999 en ze horen hier dan gewoon te wonen.
Na ongeveer een minuut hoor ik de mechanische klik van de intercom die laat weten dat aan de andere kant de telefoon wordt opgenomen. Mijn hart klopt ondertussen bijna uit mijn borst van ellende en ik sta met mijn voorhoofd tegen de intercom aangedrukt. “Pap, mam, wees alsjeblieft thuis”, fluister ik gespannen tegen het ding.
Disclaimer: Elke overeenkomst met bestaande personen -in leven of overleden-, gebeurtenissen, plaatsen of entiteiten berust op louter toeval. Alle personages, gebeurtenissen, plaatsen en entiteiten zijn fictief en verhouden zich op geen enkele manier tot een werkelijkheid van bestaande personen -in leven of overleden-, gebeurtenissen, plaatsen of entiteiten.
Nadat ik in de zomer van 2012 in aanraking kwam met deze lifestyle, struikelde ik al gauw over de Youtube video’s van Kristina, een stralende, vrolijke, kleurrijke en inspirerende vrouw die momenteel zo veel video’s online heeft staan dat je vast een jaar lang elke dag een van haar video’s kunt kijken. Boordevol geweldige recepten, tips, adviezen en vooral inspiratie. Want het volhouden van dit dieet kan regelmatig behoorlijk wat voeten in de aarde hebben.
Het is mijn ervaring dat een rauw en veganistisch dieet niet in een rechte lijn naar boven gaat, maar meer in een golvende lijn. Soms (misschien meer dan soms), kukel je terug in oude eetgewoontes of verlies je jezelf een keer of enkele dagen in pasta’s bologneses en patatjes met mayonaise.
DIT IS NIET ERG!
DIT IS NORMAAL!
MAAK JE NIET DRUK!
Geniet van je terugval en pak daarna je dieet weer op. Dat dat soms niet zo makkelijk is, heb ik het afgelopen jaar bewezen, waarin ik in september na een juice fast weer alles begon te eten wat God verboden had. En dat bleef doen tot vlak voordat ik deze Raw Vegan challenge startte.
Ik kan je niet alleen deze video van Kristina aanbevelen waarin ze uit de doeken doet hoe ze volledig is genezen van haar chronische ziekte door dit raw vegan dieet, maar ook haar andere video’s. Als ik een slechte dag heb, duik ik gelijk haar Youtube-kanaal in. Klik HIER voor de link.
Ik heb vier kinderen en die zijn allemaal dol op Raw Food. Ik maak dan ook wel erg lekkere dingen voor ze, zoals taart, ijs, bonbons en …. yoghurt met müesli! Dit recept maak ik zelf als ik weinig tijd heb en toch calorieën nodig heb. Dit recept zit namelijk boordevol vitaminen, mineralen, micro-nutriënten, koolhydraten en vet. Genoeg om mezelf, maar ook mijn kinderen voor de eerstkomende uren te voorzien van brandstof. Het is dus niet alleen voedzaam, maar ook ont-zet-tend lekker! Als je het een gemiddelde yoghurt-enthousiasteling voorzet, zal hij niet in de gaten hebben dat het hier gaat om de veganistische, rauwe variant!
Dit weekend was erg druk met de kinderen en afspraken en zodoende is dit gerecht de reddende engel geweest voor mij!
Banaan-Bosbes yoghurt is supersimpel om te maken, dus ideaal voor drukke moeders met energieke kinderen.
Voor twee flinke porties gooi je de volgende ingrediënten in de blender:
3 bananen
1 zakje bevroren bosbessen
sap van een halve limoen (of beetje citroensap)
2 eetlepels kokosroom (ik gebruik die van Go-Tan vanwege de leuke naam 😉 en omdat hier heel veel room op de kokosmelk zit)
Scheut gekookt water om de bevroren bosbessen iets makkelijker te kunnen blenden
Dit geheel schenk je in kommetjes of schaaltjes en sprenkelt er desgewenst wat rauwe palmsuiker overheen. Ik gooi er daarna nog een müesli-mengsel overheen van kokossnippers, mango, goji bessen, cranberries, poempoenpitten, zonnebloempitten en hennepzaad.
Op deze zonnige zomerse vrijdag ga ik met mijn kindjes naar opa en oma in het vakantiehuisje. Het belooft weer een eet-feestje te worden en ik wil niet achterblijven, dus ik ben gisteren al begonnen met de voorbereidingen voor een overheerlijke pizza funghi! En vandaag laat ik jullie stap voor stap weten hoe ik deze pizza volgens eigen recept heb gemaakt. Mijn moeder vond het belangrijk dat ik hierbij nog even vermeld dat het ook hier weer (net als bij alle andere recepten op mijn website) gaat om mijn eigen recept. Wil je de recepten van de gerechten van mijn website delen, gebruik dan de social media icons hieronder of hiernaast. Wil je de inhoudt overnemen, bijvoorbeeld in een artikel of eigen blog, neem dan even contact met me op!
Onderstaande ingrediënten zijn voldoende voor 2 à 3 pizza’s:
Ingrediënten:
Bodem:
juice-pulp van 1 kilo winterpeen (dus de pulp die achterblijft in de bak nadat je 1 kilo winterpeen door de sapcentrifuge of slowjuicer hebt gehaald)
150 gram lijnzaad, geweekt in water
1/3 potje zongedroogde tomaten op olie
himalaya zout en vers gemalen peper
scheutje olijfolie als het mengsel te droog is
Topping:
sla (bijvoorbeeld zakje gemengde sla met stukjes wortel er in of fijngesneden ijsbergsla)
1,5 tomaat in plakjes
1/3 gele paprika in reepjes
rauwe, veganistische Parmezaanse kaas
Topping saus:
14 snoeptomaatjes of 3 tomaten
italiaanse kruiden
himalaya zout en vers gemalen peper
2 eetlepels rauwe mayonaise (of wat cashewnoten pasta met scheutje appelazijn)
halve rode of groene paprika
Topping gemarineerde, gedroogde champignons: (Zie ook hier)
2 bakjes kastanje champignons
2/3 potje zongedroogde tomaten op olie
flinke scheut olijfolie
Bereidingswijze:
Voor de bereiding van de belangrijkste elementen in dit recept gebruik je een droogoven (dehydrator). Ik heb jaren geleden een (nieuwe, maar tweedehandse) Excalibur aangeschaft met vijf lades. Dit is in mijn ervaring ruim voldoende. Voor dit recept heb ik vier lades gebruikt, maar ik adviseer je om er vijf te gebruiken. De reden hiervoor geef ik je zo.
Bodem:
Ik drink in de ochtend vaak wortel-sinaasappelsap, vers gejuiced en zodoende heb ik van de 1 kilo winterpeen die ik hiervoor gebruik de pulp over. Deze is geweldig te verwerken in diverse gerechten, waaronder de pizza bodem. Je pureert 1 potje zongedroogde tomaten op olie met wat olijfolie. Een derde hiervan gaat bij de wortelpulp. Voeg de andere ingrediënten toe en kneed dit met schone handen tot een bol. Verdeel de bol dan in 2 kleine bollen als je houdt van een dikke pizza bodem en in 3 kleine bollen, als je liever een knapperige pizza bodem wilt. Ik heb hier 2 bodems van gemaakt, maar persoonlijk hou ik meer van dunne bodems dus ik adviseer jou eigenlijk drie bollen te maken (wat automatisch neerkomt op vijf i.p.v. vier lades. Als je maar 1 pizza bodem wilt maken, kun je van het resterende ‘deeg’ crackers of ‘wortelbroodjes’ maken. Heerlijk als snack met wat rauwe mayo en groenten.
Leg elke bol op een teflon vel op een drooglade en maak hier een ronde pizzabodem van. Zorg ervoor dat het ‘deeg’ gelijkmatig is verdeeld, zodat er geen gaatjes in komen als het eenmaal gedroogd is.
Gemarineerde, gedroogde champignons:
Maak dan de kastanje champignons schoon met wat keukenpapier en snijd deze in plakjes van ongeveer 1/3 centimeter dik. Doe deze in een bak en voeg de rest (2/3) van de gepureerde zongedroogde tomaten op olie bij en een scheutje olijfolie. Met deze gemarineerde champignons bedek je 2 met teflon papier bedekte lades van de droogoven, zodat deze straks lekker gemarineerd uit de oven komen. Ik vond deze gemarineerde champignons zo’n doorslaggevend succes, dat ik ze ook gebruik nu als snack en om er salades een extra ‘bite’ mee te geven. Echt ontzettend lekker en net in roomboter gebakken champignons 😉
Droogoven:
De droogoven zet je op 43 graden en je droogt de bodems en champignons gedurende 2 x 5 uur. Na 5 uur is het belangrijk dat je alles omdraait en de teflon vellen weg haalt. Dit doe je zo:
Je haalt elke lade er een voor een uit en legt de lade op het aanrecht of een ander groot oppervlak zoals de eettafel;
Je glijdt heel voorzichtig het teflon vel met de pizza bodems als eerste van de lade af totdat het vel plus bodem op het oppervlak ligt;
Over de pizza bodems leg je nu de lade met de ladebedekking aan de binnenkant;
Vervolgens draai je alle heel voorzichtig om;
Tenslotte haal je het teflon vel van de bodem af en zet deze terug in de droogoven;
De champignons veeg je met de hand van het teflon vel op de droogladebedekking;
Vervolgens schep je de champignons met de handen een beetje om en zet ze weer in de droogoven;
Bodems kun je bewaren in een plastic zak en de champignons in een plastic bakje met deksel
Saus:
Alle ingrediënten voor de saus pureer je tot een gladde massa en als de pizza bodem is afgekoeld, spreid je de saus egaal over de bodem.
The finishing touch:
Vervolgens leg je de salade, tomaten en paprika stukjes op de pizza. Hier overheen leg je de gemarineerde champignons. Ik heb hierna de pizza afgemaakt met zelfgemaakte rauwe Parmezaanse Kaas. Hiervoor gebruik ik edelgistvlokken. Deze kun je krijgen in de natuurvoedingswinkel. Ik vermeng deze vlokken met een beetje amandelmeel, himalaya zout en knoflookpoeder. Zo krijg je precies de textuur en de ‘bite’ van Parmezaanse kaas. Ik heb de pizza aan verschillende mensen laten proeven (die geen raw food dieet volgen) en zij vonden hem allemaal erg lekker. Maar dat het hier gaat om een overheerlijke pizza waar jij je als raw foodie niet voor hoeft te schamen, kun je denk ik wel zien aan de foto’s!
Het bereiden van je maaltijden op een raw food dieet kost doorgaans iets meer tijd dan het klaarmaken van gekookt voedsel. Wat weinig mensen weten is dat je hiervoor in de plaats heel wat uren extra krijgt in een etmaal. Voor mij zijn dat ongeveer twee uur extra, omdat ik dit aantal uren minder slaap per nacht, sinds ik mezelf voedt met een dieet van enkel levende, plantaardige voedingsmiddelen. Daarnaast zorgt dit dieet ervoor dat je veel en veel meer energie hebt dan op een dieet van gekookte, veelal bewerkte voedingsmiddelen. Mooi meegenomen toch? Wel voor mij, omdat ik als alleenstaande moeder van vier kids met een passie voor schrijven en gezondheid gewoon regelmatig klaag dat ik te weinig uren in een dag heb.En als ik slecht eet heb ik simpelweg te weinig energie om alles te doen wat ik graag zou willen.
Het feit dat ik minder slaap nodig heb op een Raw Food dieet geldt bij lange na niet voor alle Raw Foodies, maar is wel een bekend bijverschijnsel van deze wijze van eten. Dat is logisch, omdat ons lijf zich gedurende de nacht ontdoet van gifstoffen en op celniveau regenereert. Hoe schoner je eet, des te minder moeite ons lijf heeft om zich te herstellen van alles wat zich gedurende de dag heeft opgestapeld aan toxines en voedselresten.
Als ik Internet op duik om hierover meer te weten te komen, vind ik op het forum van ‘The Rawtarian’ diverse reacties van mensen op de vraag of ze anders slapen nu ze een dieet van rauwe voeding volgen. Een jongen vertelt dat hij voorheen 7 tot 9 uur sliep per nacht. Dat is nu op een raw food dieet nog maar 5 tot 6 uur. En Steve had er vroeger 9 nodig en is nu blij met 4 uur slaap per nacht. Shawn vertelt dat hij gedurende de eerste weken van het dieet, als hij aan het detoxen is, overdag meer rust neemt en evenveel slaapt gedurende de nacht. Maar zodra zijn lichaam gewend is aan het rauwe dieet, hij aanzienlijk minder slaap nodig heeft. Een andere raw foodie vertelt: “Voordat ik met Raw Food begon, zo’n tien jaar terug, sliep ik 8-9 uur per nacht. Dit had ik al jaren gedaan en ik was het klokje om moe. Sindsdien heb ik altijd maar 4,5 à 5 uur geslapen per nacht. Ik heb ook nog steeds enorm veel energie als ik naar bed ga. Ik voel me altijd geweldig en gebaseerd op de 3 uur per dag die ik al 10 jaar cadeau krijg, heb ik al 10.950 uur gewonnen, wakkere, geweldige, productieve uren!”
Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat ik, net als Shawn, meer rust nodig heb in de eerste week van dit dieet. Als ik aan het detoxen ben, voel ik me aanzienlijk vermoeider. Op een gekookt dieet slaap ik idealiter acht uur op een nacht, maar lijd ik in tijden van stress en spanning regelmatig aan slapeloosheid. Dan word ik tussen 3 en 4 uur ’s nachts wakker en kan ik niet meer slapen gedurende de rest van de nacht. Of ik nou een volle nacht slaap, of een gebroken nacht heb, op een dieet van gekookte voeding ben ik altijd vermoeider gedurende de dag en heb ik een veel lager energie level.
Als ik eenmaal door de fase van detox heen ben, ga ik me heel erg goed voelen. Omdat mijn wekker doordeweeks om even over zevenen gaat, ga ik altijd om 23.00 naar bed, zodat ik aan mijn acht uur slaap kan komen. Nu zit ik om half 12 vaak nog te werken en als ik dan eenmaal in bed lig, slaap ik maar vijf tot zes uur en word ik uitgerust en energiek wakker.
Victoria Boutenko, een geweldige vrouw die de bestseller ‘Groen voor het leven’ heeft geschreven over hoe groene smoothies jouw leven zeer ten positieve kunnen veranderen, vertelt het volgende over raw food en slapen: “Ik heb honderden mensen bijgestaan die een Raw Food dieet implementeerden in hun leven. Terwijl de meeste mensen vrijwel onmiddellijk minder gaan slapen op dit dieet, heb ik ook van veel mensen begrepen dat ze meer zijn gaan slapen, vooral in het begin. Ik heb bijvoorbeeld meegemaakt dat mensen die veel koffie dronken en dit gezonde dieet begonnen, meer rust nodig hadden dan voorheen. Dit komt omdat de regelmatige consumptie van koffie kan leiden tot een verstoord slaappatroon door de cafeïne. Deze mensen slapen minder uren, maar zijn wel veel vermoeider gedurende de dag. Door een Raw Food dieet komt er weer balans in hun slaap patroon.”
Een andere wereldberoemde pionier op het gebied van rauwe voeding is Dr. Doug Graham. Hoewel hij veel aanhangers heeft en zeer veel bruikbare en goede informatie geeft als leraar, is hij ook omstreden door zijn rigoureuze detox-manieren (bijvoorbeeld een water-fast van een maand, hetgeen soms ook wel eens bijna fout gaat). Hij vertelt dat er naast koffie ook andere substanties zijn die het slaappatroon van een mens enorm kunnen verstoren, zoals bijvoorbeeld exito-toxinen zoals MSG (ook wel mononatrium glutamaat, smaakversterker of E621 genoemd). Deze en andere slechte additieven verstoren onze fysiologie en slaap en als je begint met detoxen op bijvoorbeeld een dieet van rauwe voeding, kunnen we de eerste weken meer slapen. Simpelweg omdat ons lichaam dan slaap en noodzakelijke rust inhaalt en omdat het moet ontgiften van alles opgestapelde toxines.
Als je gaat beginnen met ontgiften en overgaat op een dieet van gezonde, levende, veganistische voeding, weet dan dat de mogelijkheid groot is dat je slaappatroon verandert. Wellicht heb je in het eerste stadium meer slaap nodig en kun je vervolgens toe met minder. Dit is afhankelijk van jouw individuele omstandigheden. Ik kan je in ieder geval garanderen dat je na de periode van ontgifting en aanpassing beschikking zult hebben tot meer energie dan daarvoor. Het is heerlijk om blij en fit je leven in te kunnen delen. In een vorig artikel heb ik ook geschreven over hoe de trillingsfrequentie van onze voeding van invloed is op ons lichaam, onze geest en ons levensgeluk. Eat healthy, be happy!
Ik wens je alvast een welterusten en voor morgen een stralend en fit ontwaken!
