door Tanja | jul 2, 2015 | Tijd Sci Fi vervolgverhaal
“Eh…mam… zijn jullie gewoon thuis?” Ik weet dat het idioot klinkt om deze vraag te stellen, maar ik kom er niet onderuit.
“Ja natuurlijk, lieverd. Je belt me nu toch thuis?” Hoewel haar lach liefdevol klinkt, kom ik er geen steek mee verder.
“Ja, nou… ehm, ik dacht, misschien hebben jullie de telefoon doorgeschakeld en zijn jullie in Limburg.” Dat deed men vroeger toch soms, de telefoon doorschakelen? Althans dat herinner ik me uit het verleden.
“Oh zo,” zegt mijn moeder, “Nee hoor, kind, we zijn gewoon op ’t Padje.”
Ik roep nog net geen ‘hoera’ door de telefoon, maar de wetenschap dat ze nog in de mooie villa aan ’t Padje wonen maakt me uitzinnig van vreugde. Ik ga de villa weer zien! Na bijna twintig jaar ga ik mijn favoriete huis weer zien. De fijne villa waar ik al mijn kinderjaren heb doorgebracht. Ik was zo verdrietig toen mijn ouders het huis verkochten. En ik droom nog steeds heel regelmatig van het huis en dwaal dan in de nachtelijk uren er in rond.
“Mam, dan zien jullie me zo verschijnen!” Roep ik bijna blij uit.
“Papa ligt nog in bed, lieverd, je zult het met mij moeten doen”, lacht mijn moeder.
“Okay mam, tot zo.”
Mijn moeder en ik hangen op en ik start de auto. Deze keer met een gevoel van vreugde en niet met een gevoel van vertwijfeling. Ik ga mijn ouders zien! En mijn oude huis!
Even later ben ik onderweg weer terug naar Koog aan de Zaan. Deze keer neem ik de rechttoe rechtaan route via de Provincialeweg, zodat ik in de auto even in alle rust mijn gedachten op een rijtje kan zetten. Alweer. Zonder ook maar een seconde in de zekerheid te zijn dat mijn gedachten ook echt op een rijtje gaan staan. Dat schijnt een mission impossible te zijn. Zeker met zo veel losse eindjes. Want hoewel ik inmiddels heb geaccepteerd te zijn terecht gekomen in de vorige eeuw, kan ik er met mijn verstand niet bij dat mijn herinnering niet zou kloppen. Ik weet namelijk zonder enige twijfel dat mijn ouders in 1996 verhuisd zijn en met geen enkele mogelijkheid nog in de villa hadden kunnen wonen in 1999. Hier ben ik net zo zeker van als dat mijn moeder Joke heet en ik twee kinderen heb. Zeker na de geboorte van deze twee kinderen heb ik het korte termijn geheugen van een dronken goudvis. Maar mijn lange termijn geheugen is nog steeds angstwekkend accuraat. En omdat mijn geheugen het bij het rechte eind heb, rijst de vraag op wat dan een andere logische verklaring zou kunnen zijn van de discrepantie van data.
En dan schiet me plotseling iets absurds te binnen. Tijdens een interessante YouTube marathon, waarin ik meer wilde weten over quantum mechanica, struikelde ik maanden geleden over iets bijzonders. Ik kijk al jaren geen reguliere televisie meer en kan me daarvoor in de plaats heerlijk verliezen in allerlei video’s op het Internet. En als ik meer wil weten over een onderwerp, ben ik zonder dat ik er erg in hebt vaak ineens uren verder. Nadat ik wat video’s had bekeken over kwantum mechanica, kwam ik ineens op een YouTube kanaal terecht van een interessante vrouw. En in een van haar video’s legde ze aan de hand van een heel apart voorbeeld het principe van alternatieve tijdlijnen uit. Hierop verder Googlend ontdekte ik dat het hier ging om een bekend en veel besproken Science Fiction achtig gegeven, waar ik geen touw aan kon vastknopen.
Dit is wat ik me er nu nog van herinner:Vanaf de zestiger jaren bestond er in de Verenigde Staten een stripverhaal over een familie teddyberen. Het stripverhaal is later tot tekenfilm getransformeerd en heel veel Amerikaanse kindjes hebben de serie vanaf halverwege de tachtiger jaren gevolgd. Ik weet er zelf niets van, omdat de serie hoogstwaarschijnlijk niet op de Nederlandse televisie is getoond en was dit wel zo geweest, dan had me de serie als tiener niet kunnen boeien. De naam van deze familie beren die de hoofdrol speelt in zowel de strip als de tekenfilmserie is: ‘De Berenstain Bears’. Het bizarre van het hele verhaal is echter dat ongeveer de helft van de Amerikanen die de serie als kind hebben gekeken of de stripverhalen hebben gelezen, ervan overtuigd zijn dat de serie vroeger ‘De BerenstEin Bears heette. Dat hoeft op zich niet raar te zijn, omdat er wel vaker namen worden gewijzigd. Zo heette de lekkernij Twix vroeger Raider en ging schuurmiddel Cif door het leven als Jif. Niemand zal dit betwisten. Alleen met de Berenstain Bears ligt dit wat meer gecompliceerd. Ik heb gegoogled op ‘Berenstein Bears’, waarop Google me vroeg of ik misschien BerenstAin Bears bedoelde. Nadat ik verder zocht was er geen enkel voorbeeld voorhanden, noch in titels van oude stripboeken, noch in de titels en het liedje van de serie, waarop duidelijk werd dat het ging, of ooit is gegaan om de ‘Berenstein Bears’. En toch zijn er talloze Amerikanen die er honderd procent zeker van zijn dat het altijd -naar hun eer en geweten- is gegaan om de BerenstEin berenfamilie.
Ik kan me herinneren dat ik een halve dag heb gespendeerd op een forum waarop allerhande mensen hun ervaringen en herinneringen deelden. Zo was er een oud-lerares die vertelde dat ze de stripverhalen van de ‘Berenstein Bears’ regelmatig voorlas aan de kinderen van haar klas. Daarbij gebruikte ze de Joodse naam van deze beertjes als voorbeeld van hoe je de stein van Berenstein uitspreekt. In het Engels zeg je namelijk ‘stien’ en niet ‘steen’, zoals in de alternatieve naam ‘Berenstain’. In al die jaren dat ze les heeft gegeven, heeft ze Berenstein hiervoor gebruikt. Een andere nu volwassen man, vertelde hoe hij als jongetje altijd gepest werd met de Berenstein Bears. Hij heet zelf Berenstein en weet zonder enige vorm van twijfweet natuurlijk zeker dat hij dezelfde naam had als deze beertjes en dat hij om die reden gepest werd. Als de berenfamilie toen Berenstain had geheten, zoals dat in deze realiteit het geval is, had hij waarschijnlijk nooit te kampen gehad met deze pesterijen.
Ik weet nog dat ik totaal overrompeld was door dit welhaast ongeloofwaardige verhaal. Er werd op andere websites verteld dat er in deze kwestie sprake is geweest van een ‘reality shift’, waarbij een tijdlijn ongemerkt overgaat in een alternatieve tijdlijn. Hierbij kunnen kleine veranderingen, zoals een letter in een naam, grote gevolgen hebben. En hoewel sommigen met herinneringen en al mee gaan met een nieuwe tijdlijn, zijn er dus ook mensen die zeker weten dat het in hun herinnering vroeger –voor de shift- toch echt anders was. Zo kan ik me de verwarring herinneren die ik zelf voelde toen Nelson Mandela ineens weer bleek te leven. Ik wist zeker dat ik in de tachtiger jaren als meisje zijn begrafenis had gezien op TV. Nog een voorbeeld van een ‘reality shift’ waar heel veel mensen een andere herinnering delen. Ik kwam er achter dat dit dan ook wel ‘Het Mandela effect’ wordt genoemd.
En in dit moment van verwarring vraag ik me ineens af of ik in mijn huidige situatie ook in een soort reality shift terecht ben gekomen. Eentje waarin mijn herinneringen heel anders zijn dan de werkelijkheid waarin ik me bevind. Het maakt echter totaal niet uit welke naam deze geschiedkundige plot twist krijgt. De vraag die ik hoe dan ook zal willen beantwoorden is, is of deze onverwachte wijziging ook invloed zal hebben op de realiteit waar ik uit vandaan kom. Want welke gevolgen heeft het voor 2014 als de tijdlijn waarop ik zat, ineens is versprongen?
Ik ben tot stilstand gekomen voor het stoplicht van de Guisweg bij NS Station Koog-Zaandijk. Het is inmiddels druk geworden met verkeer van Zaankanters die op weg zijn naar hun werk in Amsterdam. Werk. Dat varkentje moet ik ook nog wassen. Ik zucht diep en bedenk me voor de zoveelste keer dat een sigaretje er nou echt wel in zou gaan. De ‘Berenstein Bears’ echo’t nog na in mijn oren als ik optrek met de file van forenzen en even later linksaf sla de Museumlaan in, op weg naar de villa van mijn ouders.
Lees HIER het volgende deel >>>
Copyright © 2015 Tanja Ortmans
Disclaimer: Elke overeenkomst met bestaande personen -in leven of overleden-, gebeurtenissen, plaatsen of entiteiten berust op louter toeval. Alle personages, gebeurtenissen, plaatsen en entiteiten zijn fictief en verhouden zich op geen enkele manier tot een werkelijkheid van bestaande personen -in leven of overleden-, gebeurtenissen, plaatsen of entiteiten.
Photo credits Photo: ‘God I love the Bernstein Bear books’ by Laura (Flickr)
door Tanja | jun 22, 2015 | Tijd Sci Fi vervolgverhaal
“Wie is daar?” Spreekt een onbekende mannenstem.
“Ik ben het, Sylvia!” Ik probeer zelfverzekerd te klinken, maar de trilling in mijn stem laat mij weten dat ik daarin jammerlijk faal. “Niet weer”, denk ik. “Laat mijn ouders er alsjeblieft zijn. Niet weer net als bij Sandra. Ik wil mijn familie zien.” Een snik welt op vanuit mijn binnenste als ik de man hoor zeggen:
“Ik ken geen Sylvia. Weet je zeker dat je het goede huisnummer hebt?”
“Ja, ik zoek mijnheer en mevrouw Lievegoedt. Die wonen hier op nummer 82.”
“Ik vind het heel vervelend voor je, maar deze mensen wonen hier niet. Sorry,” De man klinkt vermoeid en verbreekt zonder mijn antwoord af te wachten de verbinding.
“Oh nee,” fluister ik toonloos, leunend met mijn voorhoofd tegen de intercom, met mijn handen balans zoekend tegen de gladde wand. Ik heb geen idee hoelang ik hier sta in dit moment van totale wanhoop, maar het voelt eindeloos.
Ik wil me niet los maken uit mijn innige omhelzing met de intercom. Dat zou betekenen dat ik het onvermijdelijke moet accepteren. En dat is dat ik er gewoon geen idee van heb waar ik naar toe moet gaan. Nu terug gaan naar Jeroen is geen optie, omdat ik niet geconfronteerd wil worden met mijn kinderloze en verre verleden met deze man. Ik kan ook niet naar mijn werk, om de doodeenvoudige reden dat ik momenteel helemaal niet weet waar ik werk. En naar mijn zusje wil ik niet, omdat ze zo vaak is verhuisd in de negentiger jaren. Op de bonnefooi naar een van haar vroegere woonplekken toe gaan, durf ik niet. In de afgelopen anderhalf uur heb ik twee keer voor de verkeerde deur gestaan en het idee dat dat me een derde maal gaat overkomen, klinkt me niet heel erg aantrekkelijk in de oren.
Ik kijk om me heen in de hoop dat de aanblik van de betonnen omgeving mij een gouden ingeving gaat brengen. De bruine bakstenen van de flat gaan boven de blauwe voordeuren over in grijs beton en kijken mistroostig terug. De straatlantaarns zijn inmiddels uit gegaan en de dikke ochtend bewolking ligt net zo zwaar over de wereld als mijn winterjas over mijn schouders.
Een zachte windvlaag laat een oranjebruin herfstblaadje om mijn voeten dwarrelen en de plotselinge wind lijkt een vervelend knagend vakje te openen in mijn hersenen. Uit dit vakje rolt de datum van vandaag en de verhuisdatum van mijn ouders en het klopt niet. Op 14 augustus 1996 verkochten ze hun zelfgebouwde, in Zaanse stijl opgetrokken villa aan een echtpaar met drie dochters. Dit weet ik nog zo goed, omdat deze datum exact een half jaar na mijn drieëntwintigste verjaardag viel. Mijn ouders hebben daarna een aantal maanden in hun tweede huis in Zuid-Limburg gewoond, maar ze kregen te veel heimwee naar de Zaanstreek en besloten om hier op zoek te gaan naar een woning. En toen ik begin november 1996 de advertentie van deze flat in het plaatselijke suffertje zag staan, hebben ze niet getwijfeld. Twee weken later trokken ze in dit gezellige penthouse met uitzicht over de Zaan en tot op de dag van gisteren, althans in 2014, wonen ze daar met erg veel plezier.
Vandaag bevind ik me ineens op 20 september 1999 en hadden ze derhalve zonder enige twijfel hier moeten wonen. Wat is er dus aan de hand? Dat ik naar het schijn ben terug gereisd in de tijd is al bovennatuurlijk genoeg naar mijn zin. Maar hoe kan het dat mijn ouders niet wonen op de plek waar ze horen te wonen? Althans in het voor mij bekende verleden. Ik haal vervolgens in een opwelling mijn mobiel uit mijn schoudertasje en klap deze open. Het is een gewoonte. Met mijn smartphone is de hele wereld met al haar antwoorden altijd binnen handbereik. Wekkers en stopwatches, foto’s, filmpjes, Whatsapp, Google en Facebook; alles is een vingertik van mij vandaan. Wat ik in mijn hand houd is echter nog steeds niet mijn geavanceerde Samsung, maar de oude, zwarte Motorola uit 1999. En deze vertelt me dat het elf minuten voor acht is. Verder niets. Ik kan geen mail checken, geen Internet bekijken, geen weersverwachting krijgen. En ik kan mijn ouders niet eens bellen. Een mobiel hebben ze nog niet in 1999 en hun huistelefoon gaf geen gehoor toen ik ze om half zeven vanochtend probeerde te bellen. Dat is gezien de omstandigheden ook niet zo vreemd. Ze wonen hier immers helemaal niet.
Ik kauw vertwijfeld op de nagel van mijn linker wijsvinger, terwijl ik mijn Motorola dicht klap in mijn rechterhand. Het in elkaar klikkende plastic brengt me met een schok tot een realisatie die me de ogen naar de straat doet wenden van schaamte. “Hoe kun je nou zo suf zijn, Syllepil?” Ik zeg het half hardop en klap mijn telefoon weer open. Ik heb toch gewoon een adressenlijst waar ik door heen kan scrollen? “Tjongejonge, hoe zeer van gisteren kun je zijn zeg”, mopper ik tegen mezelf. “Laten we het vraagstuk gisteren en vandaag in deze context maar even buiten beschouwing laten,” zegt een stemmetje in mijn brein laconiek terug.
Ik moet nog even goed vogelen alvorens ik uitgevist heb hoe ik de adressenlijst naar voren kan toveren. Als ik deze heb gevonden ga ik snel naar de O van Ouders, maar ik zie gelijk dat ik bij de P van Papa en mama moet zijn. En daar staat pontificaal in het display het overbekende telefoonnummer van mijn familie. Het nummer dat we hebben gehad vanaf mijn geboorte in Zaandam, alle jaren in Koog aan de Zaan tot aan de verhuizing van mijn ouders naar Wormer. Blijdschap overspoeld me bij het zien van deze vertrouwde cijfers die zo bekend klinken in mijn hoofd. Hoewel ik er niet met mijn hoofd bij kan dat ik niet eerder heb gedacht aan mijn adressenlijst, ben ik toch opgetogen dat ik ze nu kan gaan bellen. En hopelijk aan de lijn krijg. Nadat ik de nummers heb ingetoetst en wacht op het overgaan van de telefoon, loop ik rustig terug naar mijn auto. De telefoon gaat over! Dit betekent dat het nummer nog in gebruik is. Als ik weer plaatsneem op mijn autostoel, is de telefoon inmiddels vier keer overgegaan. Dan een klik en de vertrouwde stem van mijn moeder:
“Goeiemorgen met Joke Lievegoedt!”
“Mam! Met mij!” Ik gil het bijna uit van vreugde.
“Hé meis, wat klink jij wakker en vrolijk op deze vroege ochtend?” Mijn moeders stem rolt opgewekt en uitgeslapen uit de telefoon. Gelukkig heb ik haar niet wakker gebeld.
“Was je al op, mam?” Vraag ik voor de zekerheid.
“Ja lieverd, ik was al eventjes op.
“Mam”, zeg ik rustiger, serieus bijna, “Kan ik zo even bij jullie langskomen?” Mijn vingers omklemmen het autoportier in afwachting van haar antwoord.
“Natuurlijk! Is er iets?” Vraagt ze vriendelijk.
“Nou, er is eigenlijk wel iets wat ik even met jullie moet bespreken zo.”
“Okay….” Er klinkt twijfel in de stem van mijn moeder. “Maar moet je dan strakjes niet werken?”
“Eh ja,” stamel ik. “Ik geloof het wel, maar ik kom toch even langs, goed?”
“Ja, is goed hoor, ik zal een kopje thee zetten. Heb je al ontbeten?”
“O shit,” denk ik. “Weer dat ontbijt.” Ik heb er echt geen idee van wat ik moet gaan eten. Brood wordt het niet. Ik eet natuurlijk alleen maar fruit en groente. Tenminste in het heden. In dit verleden had ik nu waarschijnlijk al twee koppen koffie en drie shaggies achter de kiezen.
“Mam,” antwoord ik dan na een paar seconden, “heb je iets van een banaantje of appel in huis?”
“Ja hoor kind, komt goed.”
De geruststellende klank van mijn moeders stem heeft een verzachtende uitwerking op mijn half overspannen systeem. Maar het lastigste komt nog. Ik moet uitvinden waar ik naar toe moet. Want als mijn ouders niet in de flat wonen, waar wonen ze dan?
Lees HIER het volgende deel >>>
Copyright © 2015 Tanja Ortmans
Disclaimer: Elke overeenkomst met bestaande personen -in leven of overleden-, gebeurtenissen, plaatsen of entiteiten berust op louter toeval. Alle personages, gebeurtenissen, plaatsen en entiteiten zijn fictief en verhouden zich op geen enkele manier tot een werkelijkheid van bestaande personen -in leven of overleden-, gebeurtenissen, plaatsen of entiteiten.
Photo credits: Kalender: april by Sandra Scherer (Flickr), bewerkt door Tanja
door Tanja | jun 19, 2015 | Raw Food Challenge
(Voor de continuïteit van deze Raw Food Challenge, zet ik de datum van deze blog op 19 juni, hoewel het in wezen 11 juli is als ik dit schrijf!)
Omdat we net een hittegolf achter de rug hebben in deze julimaand en ik samen met mijn kinderen de afgelopen week maar liefst VIJFTIEN (!!!) watermeloenen heb opgesmikkeld en watermeloenen niet alleen overheerlijk, dorstlessend en ontzettend gezond, maar ook geneeskrachtige eigenschappen hebben, wil ik het in deze blog van vandaag graag hebben over…. de watermeloen!
Wist je dat watermeloenen:
- voor 97% uit water bestaan?
- er jaarlijks zo’n 90 miljard kilo watermeloen wordt verkocht?
- 23.440 genen hebben?
- pitten hebben die je prima rauw kunt doorslikken en dat Aziaten deze pitten roosteren, zouten en opeten als delicatesse?
- ook in kubusvorm worden gekweekt door de Japanners, die makkelijker te vervoeren en te bergen is?
- preventief werken tegen hart- en vaatziekten en het ontstaan van kanker tegengaan door onder andere ons immuunsysteem een boost te geven?
- het hoogste gehalte lycopeen van alle rauw geconsumeerde vruchten bevatten? En dat dit lycopeen een antioxidant is die het risico op prostaatkanker zeer verkleind en de gezondheid van ons hart zeer ten goede komt? En dat lycopeen tevens een vet aborbeerder is die in het bloed aanwezige vetten afbreekt, zodat als je watermeloen eet met vet voedsel, het je helpt afvallen en maagklachten tegen gaat?
- daarnaast de stoffen betacaroteen en citrilline bevatten? En dat eigenschappen van deze stoffen zijn dat ze de aderen tot rust brengen en een gunstig effect hebben op de gezondheid van het hart en de vaten?
- arginine bevatten die de gezondheid van de lever bevorderen, de afbraak van ammoniak in ons lichaam bevorderen en een zeer gunstig effect hebben op ons immuunsysteem?
- ervoor kunnen zorgen dat je duizelig wordt of een beetje misselijk na het eten van een flinke hoeveelheid? Vooral op de lege maag of als mono meal (Dan eet je tijdens een maaltijd maar een soort groente of fruit). Dit komt door de sterk ontgiftende werking van watermeloen. De watermeloen spoelt de gifstoffen letterlijk uit je systeem. En dat kun je even merken.
En tot slot de toptip:
Wist je dat watermeloen maar op 1 manier echt superhandig gesneden en gegeten kan worden? De eerste watermeloen van de vijftien at ik zo: Ik sneed hem doormidden en lepelde de watermeloen leeg. 
Heerlijk, maar wat een bende werd het ervan. Via mijn tweede zoon, leerde ik al snel hoe het WEL moet:
- Je snijdt de watermeloen doormidden van punt tot punt
- De watermeloen leg je met de snede helft op een bord of snijplank
- Vervolgens maak je eerst verticale inkepingen met een mes van de ene naar de andere kant
- En dan inkepingen van boven naar beneden
- Hierdoor krijg je een raster, waar je de blokken watermeloen erg handig uit kan wegnemen en opeten. Wij vonden dit verreweg de meest handig manier van watermeloen snijden en eten!
Veel eetplezier met deze heerlijke vrucht!!
Liefs, Tanja
Photo credits and copyright: Tanja Ortmans
Bronnen:
- http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/gezonde-voeding/143400-de-geneeskracht-van-watermeloen.html
- http://www.ikeethalal.nl/watermeloen-super-gezond-en-een-aanrader-tijdens-de-zwangerschap/
- Wikipedia
door Tanja | jun 18, 2015 | Raw Food Challenge
Ik weet dat het vloeken in de échte veganistische keuken is: Vleesvervangers! Want alles wat iets van dieren bevat, zelfs het woord, is in het veganistische woordenboek al fout. Toen ik net begon met het raw vegan dieet in 2012 kreeg ik een stormloop van veganisten op mijn Facebook. En wat ben ik geschrokken! De haat en nijd tegen dierenmishandelingen die veel veganisten ten toon spreiden is misschien voor het goede doel, maar de manier waarop ze dit doen mist, in mijn optiek, zijn doel volledig. Mijn nieuwsoverzicht op Facebook stond ineens vol met mishandelde dieren en ellende. Nu weet ik toevallig dat er veel ellende is waar het om dieren gaat en ik ben ook van mening dat als je besluit vlees te blijven eten, dat je het beste eerlijk en biologische vlees van goed verzorgde dieren kan kopen. Ik koop af en toe vlees en vleeswaar voor mijn kinderen en dat is altijd biologisch. Soms is voor hun een tosti ham-kaas of een uitsmijter ham-kaas, een wrap met salami en kruidenkaas of een broodje boterhamworst gewoon een traktatie. En als je nu besluit om fabrieksvlees (van dieren die afgrijselijk behandeld worden als een fabrieksvoorwerp > in het Engels noemen ze dit factory farming) te blijven eten, wees dan in ieder geval zo eerlijk om te weten hoe het er aan toe gaat. Er zijn diverse vreselijke video’s op Youtube te vinden.
Maar even terug naar het onderwerp. Vleesvervangers. De meeste van ons zijn nu eenmaal opgegroeid met vlees. Ik ben als kind vele jaren vegetarisch geweest, omdat mijn moeder dit is en vegetarische kookboeken schreef en cursussen gaf als Antroposofisch voedingsdeskundige. En ik zal je zeggen dat ik het totale gebrek aan vlees niet fijn vond. En hoewel mijn moeder heerlijk kookte, miste ik het vlees echt. Als ik bij vriendinnetjes mocht eten, at ik bij de biefstuk of de gehaktbal mijn vingers bijna op. Het is vooral de vlezige textuur van vlees en het gevoel dat je écht iets eet, wat ik soms mis nu ik voornamelijk plantaardig door het leven ga.
Ik heb in ieder geval een oplossing gevonden voor mijn vleesbehoefte en die wil ik vandaag graag met jullie delen. Het is zo simpel dat ik er van moet lachen. Voorheen gebruikte ik gedroogde tomaatjes door bijvoorbeeld mijn salade om de ‘bite’ van vlees te krijgen. En dit heerlijke goedje gebruik ik om nu dit recept van vleesvervangers te maken. Ik heb het zelf ontdekt bij het maken van de pizza en heb het er in gehouden, omdat het zo lekker is. Ook om te snacken voor tussendoor als je even wat stevigers wilt eten. Waar heb ik het over?
Gedroogde en gemarineerde champignons!!!
Dit recept is zo bloedsimpel (oeps, sorry voor de ongemerkte woordspeling, no pun intended 😉 ). Hier komt ie!
Recept
- Ik heb twee bakken van 400 gram champignons gekocht (Kastanjechampignons zijn nog lekkerder vind ik, maar gewone zijn ook heerlijk)
- Daarnaast een potje gedroogde tomaten op olie
- De tomaatjes heb ik fijngemaakt met de staafmixer en daar wat olijfolie bij gedaan
- De champignons heb ik in plakjes van ongeveer 4 millimeter dik gesneden en in een kom gedaan
- Het gedroogde tomatenmengsel heb ik in de kom bij de champignons gedaan en alles heel goed gemengd, zodat de champignons gemarineerd zijn.
- Dit mengsel kun je desgewenst een aantal uur in de koelkast laten staan, zodat de marinade intrekt
- Daarna heb ik de champignons uitgespreid op 4 drooglades van mijn droogoven. Dit kan ook op de allerlaagste stand van de oven met een pollepel tussen de deur. De champignons heb ik op 45 graden gedroogd gedurende twee keer 7 uur.
- Het is belangrijk om niet alle champignons in de koelkast te bewaren, omdat ze niet lang houdbaar zijn. Ongeveer een week. Ik heb ze in pakketjes ingevroren en als ik wat nodig heb, haal ik het uit de vriezer en ontdooi ik het voor mijn gerecht.
Deze champignons zijn overheerlijk om gewoon als snack te eten, maar ook op de vega pizza en door een salade. Ook heb ik een gedroogde cracker belegd met mayonaise (zie link hieronder), alfalfa en champignons. Een hamburger! En ik heb gemerkt dat de gemarineerde champignons erg goed combineren met pijnboompitten en limoensap, bijvoorbeeld door de salade. Maar ook de zelfgemaakte mayo is overheerlijk bij de salade met gemarineerde champignons.
Ik wens je een smakelijk eten! Mocht jij nog andere variaties hebben op dit recept en de toepassing ervan; dan hoor ik het graag in de reactie hieronder!!
Liefs, Tanja
Photo credits and copyright: Tanja Ortmans
door Tanja | jun 16, 2015 | Raw Food Challenge
Afgelopen zondag was het tijd om met het hele gezin naar de Oosterse markt te gaan in Beverwijk. Deze is in tegenstelling tot de Zwarte markt volledig gratis toegankelijk. Als je binnenkomt, waan je je in het verre oosten. Stampvol mensen, heel veel voedsel, vers en bereid, schreeuwende markt kooplui, vreemde talen en allerlei bijzondere koopwaar. Ik ging er heen met maar 1 doel: Jonge thaise kokosnoot halen, want dat vind ik zo ongeveer het lekkerste op de wereld. Maar helaas voor mij: Geen jonge thaise kokosnoot te vinden. Helaas helaas. Gelukkig ben ik niet met lege handen thuisgekomen. Bij een kraam kocht ik een kilo rode paprika (omdat ik ook dol ben op paprika) en daar wist de vriendelijke (en zeer bekwame) Arabische marktkoopman mij nog twee courgettes en twee aubergines aan te smeren. Wat ik ermee wilde gaan doen, wist ik nog niet. Totdat ik thuis kwam.
Zoals je waarschijnlijk hebt gelezen, heb ik champignons gemarineerd en ‘geroosterd’ in de droogoven een aantal dagen terug voor mijn pizza-recept. Dit was mij zo enorm goed bevallen dat ik besloot het truckje nog een keer te herhalen, maar dan met deze gekochte groenten. En de zomer begint deze week en met het mooie weer start ook het BBQ seizoen. En BBQ-en kunnen wij Raw foodies ook hoor; met onze droogoven!
Recept:
- 2 courgettes
- 2 aubergines
- 2 rode paprika’s
- 1 pot gedroogde tomaten op olie
- beetje olijfolie, koud geperst
- desgewenst nog wat keukenkruiden, zoals tijm, rozemarijn, dille, verse basilicum of wat meer oosters getinte specerijen als kurkuma of rode peper
Bereiding:
- Snijd alle groenten in plakjes en doe ze in diverse kommen. Pureer de tomaten met een staafmixer en voeg wat olie en desgewenst wat kruiden en/ of specerijen toe. Naar eigen smaak, dus vergeet niet te proeven 😉 .
- Bedek vijf lades van de droogoven met de gemarineerde groenten (2 voor de courgettes, 2 voor de aubergines en 1 voor de paprika) Hiernaast kun je een foto zien van de gesneden en gemarineerde groenten in mijn drogoven
- Droog ze 2 x 7 uur op 46 graden en keer ze op de helft van de tijd even om
Als ze klaar zijn, kun je de gemarineerde en geroosterde groenten ruim een week in de koelkast bewaren. Je kunt ze ook invriezen. Het is echter mijn ervaring dat de groenten het beste vers en knapperig uit de droogoven geserveerd kunnen worden, aan je gasten of over een rauwe pizza of salade. Combineert heerlijk met verse kruiden zoals geknipte basilicum blaadjes en pijnboompitten.
Eet smakelijk!
Liefs, Tanja
Photo credits en copyright: Tanja Ortmans
