Misschien komt het omdat ik de yogabewegingen rustiger en meer mindful uitvoer, of omdat ik de downward dog even laat voor wat het is, maar ik ben vandaag niet duizelig en niet misselijk geweest tijdens de yoga sessie. Ik heb de video van eergisteren gedaan, die uit twee delen bestaat. En hoewel die overgang niet naadloos gaat, de muziek, de lerares, de setting en haar aanpak, zijn allemaal erg fijn. Wel heb ik bij elke beweging nog steeds veel pijn in mijn gewrichten, maar ik verwacht niet dat dit snel zal overgaan. Ik laat me echter graag verrassen!
Vandaag op het schoolplein sprak ik met een lieve vriendin die tevens yoga lerares is en een eigen yoga school heeft. Omdat ik erg benieuwd ben naar haar expertise, vooral als het gaat over yoga voor beginners, heeft ze toegezegd dat ik haar mag interviewen binnenkort! Deze video zal ik dan online zetten tijdens de 30 dagen yoga challenge. Mochten jullie nog vragen hebben voor haar, stel ze dan gerust in het reactie veld onderaan, dan neem ik ze mee!
Hieronder nog de twee video’s van de Mindful yoga sessie van vandaag en eergisteren:
Het beste zou natuurlijk zijn als ik zou zeggen dat ik me in een hoekje zit te schamen. Dat is niet het geval. Ik zit in mijn tuin in de zon. Wel in een hoekje ja, maar in het hoekje van mijn 3-zits bank die vorige week van de woonkamer naar de tuin is verplaatst. Ik heb een nieuw, tweedehands bankstel gekregen en deze oude, leren 3-zits mag nu lekker in de tuin staan. Precies zo neergezet dat ik heerlijk de avondzon kan pakken.
Ik deel een roseetje met mijn lief en realiseer me dat ik zo ontzettend hard heb gewerkt vandaag, in de flow, heerlijk surfend op de creatieve golven van mijn zijn. Maar dat ik mijn yoga-practice vandaag de hele dag voor me uit heb geschoven. Ik had er echt zin in en had de salontafels al weg geschoven. Maar het kwam er niet van. Er lag nog een was. Of drie. De keukenvoegen schreeuwde moord en brand om wat Ajax met bloemengeur en de wc’s… ik zal het niet hebben over de wc’s. Vier weken in de flow schrijven en websites bouwen hebben sporen nagelaten op de staat van mijn huishouden En vandaag op mijn yoga practice.
Het spijt me. Echt. Morgen weer een échte yoga-post. Geen excuses! Enne… als jij nou een dagje mist van deze challenge…het zij zo. We kunnen natuurlijk niet elke dag perfect zijn 😉
Als ik weer in mijn voormalige auto stap, leg ik mijn tasje naast mijn mobiel op de stoel naast me. De auto ziet er erg netjes uit, het zwarte tapijt is keurig gestofzuigd en de stoelen zijn kruimelvrij. Er maken duidelijk geen kinderen uit van het leven van deze wagen. Ik start de auto en leg The Brand New Havies gelijk het zwijgen op. Daar heb ik nu echt geen zin in, deze vrolijke noten. In plaats daarvan luister ik naar het vertrouwde geronk van de auto als ik wegrijd.
Vanuit de Hoogstraat in oud Koog, zet ik koers richting de kruising van de Guisweg, anderhalve kilometer verderop. Dit is de straat van mijn jeugd. Ik ken elk stoeptegeltje, elke boom, elk steegje, elk huis, elk detail. Als ik langs De Waakzaamheid rijd zie ik dat deze eeuwenoude, monumentale herberg er weer precies zo uit ziet als voordat de verbouwing annex restauratie startte rond 2012. Ik minder wat vaart en schakel de auto terug van drie naar twee.
De Waakzaamheid was in de vroege jaren negentig ’the place to be’ voor de ‘underground’ House en feest-scene. Ik heb er jaren gewerkt en deze plek op aarde voelde als mijn tweede thuis. Nadat ik de verbouwing in 2013 met eigen ogen heb gezien, was mijn huiselijk gevoel helemaal verdwenen. De Waakzaamheid is prachtig geworden, maar het heeft voor mij het huiskamerachtige, toegankelijke en vriendelijke karakter van de ‘Waak’ weggenomen. En nu ligt ‘mijn Waak’ daar weer in oude glorie aan mijn rechterhand, terwijl ik er met de auto langzaam voorbij rijd. Ook mijn oude, door mijn ouders zelf gebouwde huis even verderop is aan mijn linkerkant te zien. Het ligt een beetje ‘inverdan’ achter de bomen aan de rand van het Koogerpark.
En als ik de Guisweg nader, zie ik dat alles hier is zoals vroeger. De hinderlijke stoplichten zijn weg en de oude Julianabrug ligt gewoon nog uitgestrekt over de Zaan. Ze biedt vele toeristen elk jaar weer toegang tot de Zaanse Schans en helpt vele Zaankanters naar de overkant van de Zaan.
De nacht begint nu echt plaats te maken voor de dag en boven de Zaan wordt de lucht steeds lichter blauw. Het is erg rustig op de weg zo vroeg in de ochtend. Ik moet slechts een bestelbusje voor laten gaan die vanuit de kant van het spoor richting de brug rijdt. De rest van Koog aan de Zaan en Zaandijk lijken nog diep in slaap te zijn.
Ik steek de Guisweg over en rijd de Lagedijk op in het oude gedeelte van Zaandijk. Mijn zusje Sandra woont hier met haar man en mijn nichtje en neefje en ik besluit even naar haar huis te gaan. Ze zal zo ongetwijfeld wakker worden voor het ochtendritueel met de kinderen. En met haar wil ik even praten over wat mij nu overkomt. Misschien kan zij hier met haar open mind wat zinnigs over zeggen. Omdat het vroeg is, staan de auto’s van alle bewoners nog langs de weg in de parkeervakken en is er geen plaats voor mijn Ibiza. Ik besluit mijn auto dus even achter de hare te parkeren op de oprit, maar zie dat haar Matiz er niet staat. Ze heeft hem waarschijnlijk om het hoekje op de Parkstraat geparkeerd, waar de auto van haar man Patrick ook meestal staat. Ik zet mijn auto op de oprit achter hun huis, zodat mijn auto tussen hun huis en het oude huisje van Wander staat. Wander, mijn jeugdvriend, mijn goede vriend. Onze moeders waren hartsvriendinnen. Ik was anderhalf toen hij werd geboren en we zijn samen opgegroeid. Maar ook als tieners en volwassenen gingen we veel me elkaar om. Jeroen en ik hebben elkaar leren kennen via hem. Hij was net als ik goed bevriend met Wander. Ik stap uit de auto en kijk naar zijn huisje waar hij zo veel gelukkige jaren heeft gewoond, totdat hij op valentijnsdag 2001 om half zeven ’s avonds plotseling uit het leven werd gerukt, omdat hij zijn tegenligger niet zag bij een inhaalmanouvre. Ik mis hem. Zelfs nu na veertien jaar nog. Ik schud de herinneringen van me af en loop Sandra’s tuin in. Alles is anders. Villa Kakelbont, het speeltoestel van haar kinderen staat er niet en ook de tuinmeubelen en de groententuintjes van mijn zwager zijn weg. Ik begrijp het niet. Ik had toch gehoopt dat het hier in ieder geval normaal zou zijn. Hier op deze veilige have bij mijn enige zusje, maar ik redeneer dat ze ook de spullen gewoon even weggehaald kunnen hebben, omdat, ja gewoon. Ze zullen er vast wel een of andere reden voor hebben.
Ik voel aan de achterdeur. Als deze dicht blijkt te zijn voel ik aan de deur van de aanbouw, welke ook dicht is. Als ik achteruit stap, trap ik per ongeluk een leeg verfblik om dat daar blijkbaar stond. Het holle gedonder van het grote, lege blik op de stenen kinderkopjes snerpt door de stille ochtend. “Shit”, hoor ik mezelf hardop zeggen. Ik zet het blik weer rechtop en loop voorzichtig de tuin in die om hun huis heen loopt. Bij de tuindeur kan ik naar binnen kijken en ik zie tot mijn ongeloof dat niets van het meubilair wat mij van binnen aanstaart, mij bekend voorkomt. Ik voel een gevoel van complete moedeloosheid over me heen komen als ik terug loop naar mijn auto.
“Hé wat moet dat hier?” Hoor ik plotseling de donkere bas van een mannenstem roepen. Ik schrik me wezenloos en draai me om naar de man die in de deuropening van de achterdeur staat. “Jezus, een vreemde kerel in huis van mijn zusje”, denk ik en ik word bang. “Wat als hij alle spullen heeft verwisseld en mijn zusje en haar familie heeft vermoord?” Mijn gedachten gaan razendsnel.
“Mijn zusje woont hier!”Weet ik piepend uit te brengen.
“Nou, ik zal je zeggen, vriendin, dat dit MIJN huis is en dat jij in overtreding bent door je te bevinden op mijn erf”, bast de man geïrriteerd terug. “Dus wil je zo vriendelijk zijn jezelf en je rode auto te verwijderen van mijn oprit?” Ik kijk hem angstig aan. “Ja, sorry, ik ga al. Ik was in de war,” stamel ik verward terug. Als ik mijn autoportier vast heb om hem te openen, hoor ik ineens een bekende stem van boven.
“Syl, ouwe dief, wat doe jij nou hier zo in het holst van de nacht, lawaaierige vrouw?” Ik kijk naar boven. Uit het slaapkamerraam van zijn oude, groene huisje hangt een slaperige Wander mij lachend aan te kijken. Zijn uitnodiging om even binnen te komen voor een kop thee, hoor ik niet meer. Als ik mezelf langs mijn auto omlaag voel glijden, wordt alles zwart.
Disclaimer: Elke overeenkomst met bestaande personen -in leven of overleden-, gebeurtenissen, plaatsen of entiteiten berust op louter toeval. Alle personages, gebeurtenissen, plaatsen en entiteiten zijn fictief en verhouden zich op geen enkele manier tot een werkelijkheid van bestaande personen -in leven of overleden-, gebeurtenissen, plaatsen of entiteiten.
Vorige week heb ik een achtweekse Mindfulness Based Stress Reduction (MBSR) cursus afgerond, waarin ik kennis maakte met mindful yoga. Vanwege mijn vooringenomen aversie tegen yoga, kon ik hier niet van genieten. Ik legde gisteren aan mijn Mindfulness trainer uit dat ik zo’n last had van allerlei klachten tijdens de yoga van dag 1 en 2, waarop hij me adviseerde om Mindful yoga te proberen.
Mindful yoga legt de nadruk op volledig aanwezig zijn in het hier en nu, er gaat veel aandacht uit naar de ademhaling en steeds is het advies om het streven los te laten. Tijdens de yoga beoefening van vandaag met behulp van deze video, herinnerde de yoga lerares me er steeds aan dat ik -als het onbehaaglijk voelt of als ik te hard wil werken voor een yoga pose- ik gewoon een tandje minder mag. Voor en perfectionist als ik is dergelijke informatie erg fijn om te horen.
Deze video was voor mij meteen vanaf de start prettig en gaf me een gevoel van welkom. De cameravoering vanaf de tuin naar de studio en in de studio is subliem, alsmede het geluid en de muziek. Als ad hoc cameravrouw kan ik dit zeer waarderen. De bewegingen werden langzaam uitgevoerd, waardoor ik minder las had van duizelingen en misselijkheid. Als je deze video ook gaat volgen, let er even op dat hij aan het eind ineens over gaat naar video 2 en dat er een stukje oefening wegvalt. Ik heb die oefening gewoon even zelf afgemaakt en daarna de video weer op play gezet.
Omdat mijn heupen ontstoken zijn, vooral rechts, kan ik niet helemaal in kleermakerszit zitten. Het is belangrijk bij deze vorm van yoga dat als ook jij ergens last van hebt, je gewoon de positie kan opzoeken die voor jou het minst belastend is. Niks moet. Het gaat enkel om aanwezigheid in je lichaam, in dit moment, met je ademhaling.
Terwijl ik hier zit, met mijn wangen nat van de tranen, mijn hoofd duizelig, mijn lichaam pijnlijk en een algeheel gevoel van misselijkheid en malaise, denk ik terug aan drie ochtenden geleden. Ik werd wakker uit een vreemde droom. Ik zag mezelf op een yoga mat in een strakke, zwarte legging en een zwart topje. Mijn haar zat in een staart en ik deed een bijzondere yoga pose. Ik zag er ontzettend blij uit en terwijl ik daar in mijn droom als toeschouwer stond te kijken, kon ik de fitheid zien en de vrolijkheid voelen die mijn droom-yoga alter ego uitstraalde. Er stond iemand naast me die ik niet kende maar die mij woordeloos enkel liet zien wat ik moest ervaren. Een soort droomgids?
Ik werd wakker en het was ochtend. Tijd om op te staan en de dag te starten als drukke moeder van vier schoolgaande kinderen. In die paar minuutjes speling die ik had deed ik de zonnegroet, die ik nog kende van toen ik ooit tijdens een seminar verplichte ochtendyoga moest doen. Daarna deed ik wat tai chi achtige bewegingen en diepte ik nog wat yoga-achtige houdingen uit mijn bewustzijn.
Mijn gidsen
Ik heb de afgelopen jaren een enorm diepgaand vertrouwen gekregen in mijn gidsen. In een heel divers palet aan ervaringen, goede, slechte en normale situaties laten ze van zich horen. Vaak met humor, soms via via (een tekst, een ander mens, een symbool, via een droom) en soms direct. Omdat ze zich als gedachtenstemmen in mijn hoofd manifesteren, heb ik ze de kletskopjes genoemd. Enkel mijn directe naasten zijn hiervan op de hoogte. Ze inspireren me en helpen mij met het creëren van alles wat ik maak, van taarten tot websites en van jurken tot tekeningen. Ik krijg ook allerlei tips en adviezen, en nadat ik deze heldere droom had gekregen, vermoedde ik dat het een teken was geweest van de kletskopjes.
Yoga uitproberen
Mijn yoga geschiedenis start in 1995. Ik ben 22 jaar en een goede vriendin van mij haalt mij over om op yoga les te gaan in Zaandam. Zo gezegd zo gedaan. Op de fiets, gewapend met een matje, een losse broek en een long shirt, spoeden wij ons naar de yoga praktijk van vrouw van middelbare leeftijd. Ongeveer drie kwartier van de anderhalf uur wordt gebruikt aan voor en nagesprekken met leerlingen. Buiten het feit dat ik de yoga oerstom vind, hangt het spirituele geneuzel al snel mijlenver mijn keel uit. Als we na een paar keer op de terugweg stoppen voor een patatje met mayo, besluit ik per direct te stoppen met deze ongein.
Door het pad van bewustwording wat ik jaren later besluit te gaan bewandelen, beland ik sinds 2002, diverse keren in yoga lessen van een grote diversiteit aan leraren. Het maakt niet uit wat voor yoga het is en wie de trainer is, ik vind yoga waardeloos. Het doet elke vezel van mijn lichaam pijn, ik word er duizelig van en na de les voel ik me verschrikkelijk.
Ik doe het echt, yoga dag 1
En nu ben ik met zachte dwang aangezet tot het doen van yoga. Gisteren was de eerste dag dat ik via YouTube bij de lieve yoga instructor Adrienne, een les besloot doen. Een yoga class voor complete beginners. En omdat ik wel een bikkel ben, dacht ik meteen goed te starten met de 40 minute workout. Deze moest ik na 17 minuten afbreken, omdat ik zo duizelig en misselijk werd. Volkomen draaierig besloot ik te googlen op duizeligheid, misselijkheid en yoga en wat blijkt: het is een volkomen normaal verschijnsel. Omdat yoga allerlei lichamelijke blokkades aan het licht brengt en het lichaam start met het afvoeren van afvalstoffen, kun je heel erg misselijk en duizelig worden. Advies was rustig aan doen, goed naar je lichaam luisteren, yoga op een lege maag beoefenen, maar vooral wel doorgaan met oefenen.
Dit is dante’s hel, yoga dag 2
Ik heb gezien dat Adrienne ook een yoga beginners workout heeft van 20 minuten en ik besluit dat dat voor vandaag de betere optie is. Ik schuif de salon tafels weer opzij en leg mijn yoga matje neer. Ik knoop mijn onesie om mijn middel en zit in kleermakerszit met mijn sloffen nog aan op de mat. So far so good. Als ik echter 15 minuten aan het ploeteren ben, want echt elke in mijn lijf aanwezige spier en gewricht protesteren heftig, barst ik zo maar uit het niets in huilen uit. Dat is vreemd. Ik huil nooit, misschien een keer per jaar. En als ik verdrietig ben, dan verzin ik iets leuks om te doen, zodat ik het sombere gevoel vergeet. Ik sta daar in downward dog en de tranen druppelen naar beneden. What the foop, denk ik. Waar komt dit nou weer vandaan?
Vreselijk, denk ik. Ik heb intense pijn (gewrichtsontstekingen), ik ben misselijk, voel me hartstikke duizelig en nu overvalt me ook nog een gevoel van machteloosheid en verdriet. Misschien, denk ik, misschien hoort dit er ook wel bij. Maar ik heb nog nooit een levende ziel in dit calvinistische landje een woord horen reppen over tranen, verdriet en het loslaten van opgeslagen emoties tijdens yoga class.
Dus ik besloot Google er weer bij te pakken. En ja hoor, heel veel ervaringen, ook van ervaren yoga docenten die nu nog regelmatig worden overvallen door een heel scala aan verschillende emoties. Zelfs als ze zelf lesgeven. Ik loop toch al een aantal jaar mee in het zogenaamde spirituele wereldje waarin het wemelt van de yoga fanaten. Ik denk zelfs dat ik de enige yoga hater ben van bewust Nood-Holland. En ik heb ook al diverse keren gesproken over mijn hekel aan yoga. Maar nooit heb ik iemand horen zeggen dat het misschien te maken kan hebben met weerstand, blokkades en opgekropte emoties. En daar loop ik nu keihard tegen aan.
Ik vind het helemaal prima met de kletskopjes en doe dit omdat het blijkbaar iets is wat ik nu moet doen in mijn leven. Maar ik geef het 30 dagen. Als het dan nog steeds kommer en kwel, is stop ik er gewoon mee. Het leven is een feestje en ik wil best nieuwe dingen uitproberen, maar het moet wel leuk blijven. Dus lees gerust met mij mee de komende maand. Dan vertel ik je over mijn yoga avontuur 🙂
