Als iemand me twee weken geleden had gezegd dat ik out of the blue na een droom zou beginnen aan een yoga-challenge van een maand, had ik diegene hartelijk uitgelachen. Ik haat yoga en heb dat altijd gedaan. De eerste dagen huilde ik van losgekomen emotie, frustratie vanwege mijn pijnlijke, stramme lijf, voelde ik boosheid door de confrontatie met mijn er zelf aangegeten vetrollen en zuchtte ik van moedeloosheid als ik dacht aan een maand lang dagelijkse yoga.
Mijn lichaam en geest bleken echter rekbaarder dan ik dacht en ik begon de yoga ook echt leuk te vinden. De duizelingen en misselijkheid namen af en ik werkte mezelf door diverse soorten beginners yoga heen, waaronder mindful yoga. Er kwamen verschillende yoga docenten voorbij met allemaal fijne YouTube video’s en ik ging ook op onderzoek uit naar de oorzaak van al mijn ondervindingen; van mijn emoties tot mijn gebrek aan eetlust.
Vandaag kwam ik pas laat toe aan de MBSR 2 yoga sessie van Dr. Lynn Rossy en het is inmiddels 23 uur ’s avonds terwijl ik dit schrijf. Ik zat niet lekker in mijn velletje bij de start van de sessie en ik wilde eigenlijk helemaal niet. En nu na afloop voel ik me heerlijk ontspannen en heb ik gedurende het bijna uur (ik heb er nog wat oefeningen aangeplakt) alles kunnen laten gaan wat nodig was voor mij om los te laten. In de video is een turtle pose die daar erg goed voor is. Mocht je deze video gaan volgen, adem dan heerlijk uit, laat los en ga steeds dieper in de turtle pose. Je zult merken dat het een enorm ontspannend effect heeft. Ook de liggende Godess Pose (van gisteren) die ik na de savasanah deed voelt voor mij zeer ontspannend en bevrijdend.
En nu is het tijd om te gaan slapen. Yoga voor het slapen gaan is geweldig voor een goede nachtrust. En yoga aan het begin van de dag is goed voor een gebalanceerde dag in ontspanning en vreugde. Ik zou dus eigenlijk twee keer per dag moeten yoga-en 😉
Na bijna twee weken yoga zijn niet alleen mijn spieren sterker geworden, is de pijn in mijn spieren en gewrichten afgenomen, maar begin ik ook af te vallen. Ik ben niet te zwaar maar ik ben het afgelopen half jaar wel flink aangekomen. Met Limburgse en Duitse ouders en grootouders en met nog wat verre voorouders in Frankrijk, ben ik nogal bourgondisch aangelegd. Discipline houdt mij doorgaans slank, maar er zijn periodes in mijn leven dat ik de touwtjes flink laat vieren met alle gevolgen van dien. De discipline van gezond eten en bewegen zijn dan niet erg eenvoudig weer op te pakken. Ik houd simpelweg van te veel en te lekker en te vaak eten…
Eetlustremmer
En dan is er nu tijdens deze challenge het opeens wegvallen van mijn drang om de hele dag door te eten. Na een half bordje heb ik genoeg en ik denk dat ik de helft eet van wat ik normaal naar binnen werk. Zonder honger. Ik krijg voldoende binnen maar op de een of andere manier eet ik alleen als ik het nodig heb en dan nog eet ik precies wat ik nodig heb om vervolgens makkelijk de helft van mijn bord te laten staan. Ik begin zodoende af te vallen en vroeg mij af: komt dit misschien door de yoga? Ruim ik wellicht door yoga bepaalde blokkades op in mijn lichaam of zorgt de yoga ervoor dat mijn lichaam weer gaat functioneren zoals het moet? Het zou ook kunnen dat ik door yoga te beoefenen zo een ben met mijn lichaam dat ik beter kan luisteren naar wat het echt nodig heb. Ik weet het niet en besluit op onderzoek uit te gaan op Internet.
Luisteren naar je lichaam
De meeste websites melden dat yoga zorgt voor een beter lichaamsbewustzijn en dat je door yoga te beoefenen beter kunt luisteren naar je lichaam, zodat je weet wanneer je werkelijk honger hebt en je tevens kunt stoppen met eten als je vol zit. Omdat ik net een achtweekse Mindfulness cursus achter de kiezen heb met dagelijkse meditatie, weet ik dat het met mijn lichaamsbewustzijn wel goed zit. Het moet wat anders zijn, maar wat dan?
Onderzoek
Wetenschappers aan het Fred Hutchinson Cancer Research Centrum in Seattle hebben een aantal jaar terug de eetgewoonten onder de loep genomen van 300 leden van een fitness centrum en wat bleek? De yoga enthousiastelingen hadden hun eetgewoonten veel beter onder controle dan de mensen die andere vormen van sport deden. De yogi’s hadden hierdoor een BMI (Body Mass Index) die gemiddeld 2,7 punten lager lag dan de rest. De onderzoekers kwamen tot de conclusie dat omdat yoga stress reducerend is, stress hormonen als Cortisol -die bekend staat om het triggeren van vreetbuien- minder snel vrijkomen in het lichaam. Mensen die gestressed zijn, zoeken hun heil vaak in koolhydraatrijke voeding, omdat deze voeding geluksstofjes als Serotonine (een neurontransmitter) produceert. De ontspannen yogi’s hebben minder stress, betere eetgewoonten en een lagere eetlust.
De uiteindelijke conclusie van het onderzoek was ook hier dat de verhoogde lichaamssensitiviteit ervoor zorgt dat mensen die yoga beoefenen beter weten wanneer ze honger hebben en wanneer ze genoeg hebben gegeten. Mindful eten is hierbij het toverwoord. In een latere challenge zal ik met mindful eten aan de slag gaan!
Misselijk
Door yoga blijf ik me toch altijd de rest van de dag een klein beetje misselijk of weeïg in de buik voelen. Ik vermoed dat dat momenteel bij mij de grootste eetlustremmende factor is, maar zeker weten doe ik dat niet.
Yoga houdingen die zorgen voor een verminderde eetlust
Ik ben diverse interessante artikelen tegen gekomen die het hebben over het doen van bepaalde yoga poses ter vermindering van de eetlust. Ik denk dat dit voor de gemiddelde westerling die redelijk veel suiker en brood eet en genoeg smaakversterker (eetlust bevorderend) binnen krijgt, geen overbodige luxe is. Ook het verhogen van lichaamsgewaarzijn en meer mindful eten kan zorgen voor het verliezen van het te veel aan kilo’s. Hieronder noem ik de yoga houdingen die je eetlust verminderen:
1. Warrior II,
2 . Side Angel pose,
3. Plank,
4. Downward-Facing Dog,
5. Cobra,
* Nogmaals 1 tot en met 5 herhalen,
6. Tree Pose,
7. Godess Pose
Via deze website worden deze asana’s (in het Engels) besproken en geïllustreerd met foto’s van de diverse houdingen.
Vandaag heb ik geen video gevolgd, maar de bovenstaande yoga poses vloeiend en afwisselend gedaan. De Goddess Pose kende ik alleen als staande positie en niet als liggende. Ik vind dit een heerlijke positie en wissel hem nu ook af bij het wakker worden na de savasana (lijkhouding). Morgen ga ik weer verder met MBSR yoga en ik denk dat ik wederom de MBSR 2 ga doen van gisteren. Ik wil vanwege de yoga-challenge eigenlijk het liefst zo veel mogelijk verschillende video’s doen. Dat is ook leuk voor de mensen die deze challenge volgen. Maar daarnaast wil ik ook naar mijn eigen lichaam luisteren en ik voel dat het goed is om deze set van Dr. Lynn Rossy gewoon vaker te doen.
Vlak voordat mijn kinderen weer gebracht zouden worden door hun vader (we zijn gescheiden, wonen vlakbij elkaar en hebben co-ouderschap), had ik nog tijd voor een pittige MBSR 2 van Dokter Lynn Rossy, die ik de vrouwelijke Jon Kabat Zinn noemde, eergisteren.
Dokter Lynn is een meester in je begeleiden door je yoga sessie heen. Ze is mild en vriendelijk en geeft precies weer wat je zou kunnen voelen (een stretch aan je rechterkant, vermoeidheid in je schouders, versnelde hartslag, etc). Dit is het mooie van een mindfulle levenshouding in mijn optiek. Moment tot moment gewaar zijn van wat er is, bijvoorbeeld in je lijf, zoals pijn, ongemak of andere sensaties. Deze benoemt zij en dat heeft als gevolg dat ik me heel vertrouwd voel in haar handen. Ik durf me over te geven en dat had ik ook wel echt nodig vandaag. De sessie was namelijk best pittig en ik moest veel houdingen gedurende langere tijd vasthouden. Dit zorgt voor vermoeidheid en soms een versnelde hartslag. Ik vond het een heerlijke sessie waar ik zeker naar terugkeer!
De kinderen kwamen op een moment dat ik aan het einde van de sessie was. Mijn yogamatje lag er nog en mijn kinderen waren geïnteresseerd in mijn work-out van vandaag en zodoende heb ik met hen wat poses gedaan, zoals downward dog, child’s pose en warrior. Ze vonden het erg leuk. Ik bedenk me dat yoga ook iets is wat ik in de toekomst steeds meer met de kinderen kan gaan doen. Ze zien het mij doen en blijkbaar werkt dat aanstekelijk!
Hopelijk tot morgen en leuk om wat van je te horen (hier beneden kun je eventueel je berichtje achterlaten!)
Vandaag was het Bevrijdingsdag en lag er een drukke dag voor mij in het verschiet. Ik ben gisteravond in Overijssel aangekomen voor de verjaardag van mijn schoonvader en vanochtend ontmoette ik de familie van mijn schoonmoeder, die uiteraard ook een taartje kwam eten, voor het eerst. Het was een gezellige, drukke boel tot een uur of drie. Aan het eind van de middag, toen het Bevrijdingsdag 2015-noodweer was opgeklaard, zijn we met zijn vieren naar Zwolle gegaan voor een erg feestelijke avond vol bandjes, dansen, zingen en heerlijk eten. ’s Avonds hebben we een trip gemaakt down memory lane van mijn schoonfamilie. We zijn naar hun vorige huis, een mooie witte boerderij, gegaan en hebben de rest van de avond oude filmpjes gekeken. Deze informatie heb ik nodig voor mijn boek ‘Tijd‘, die hier op de website is te lezen als vervolgverhaal.
Al met al een druk dagje en ik had tussen de verjaardag en het Bevrijdingsfestival heel even tien minuten tijd voor wat yoga oefeningen. Ik heb geen video mee laten draaien en gewoon op de grond en op bed wat rek en strek oefeningen gedaan. De savasanah, lijkhouding, op bed en arm, schouder en nek rek en strek oefeningen, zoals rondjes draaien met het hoofd en de schouders en armoefeningen, waarvan ik de naam nog niet weet. Ook heb ik mijn favoriete boom oefening gedaan: de tree yoga pose (zie de afbeelding hierboven). Ik ben dol op bomen en mijn balans is goed en ik voel me heel sterk en vredig als ik deze houding aanneem :-).
Morgenochtend ga ik vroeg terug, omdat mijn kinderen weer komen en dan hoop ik dat ik tussen thuiskomst en komst kindjes nog even tijd heb voor de MBSR 2 video van Dokter Lynn Rossy, waarvan ik deel 1 gisteren heb gedaan.
Mijn benen rennen zo hard als ze kunnen, maar het voelt niet als rennen. Ik ren zo hard dat mijn voeten nauwelijks het groene gras aanraken en het voelt zelfs meer als zweven. Het gras onder mij zoeft voorbij in een flits als ik naar beneden kijk. Beneden lijkt ook steeds verder weg naarmate ik hoger kom. Mijn snelheid heeft namelijk zo toegenomen dat ik daadwerkelijk de hemel in vlieg, de witte schapenwolkjes tegemoet. Ik maak zwembewegingen met mijn armen om sneller het luchtruim in te komen. Zo vlak bij de grond is het zwaar zwemmen, maar hoe hoger ik kom, des te eenvoudiger maaien mijn armen door de lucht. Onder mij suizen de weilanden voorbij. Het landschap is niet vlak, maar heuvelachtig en als ik het zou moeten omschrijven, heeft het het meeste weg van het landschap van Heidi in de bergen. Het boek dat ik in mijn jeugd las en waar de fraaie tekst in combinatie met mijn levendige fantasie voldoende was om een heel landschap te creëren.
Hoger, hoger, hoger, ik vlieg steeds hoger en voel me zo vrij als ik me nog nooit gevoeld heb. Ik blijf zwembewegingen maken met mijn armen, maar als ik naar mijn armen wil kijken, zie ik dat ze zijn verdwenen. Ik schrik hevig en houdt mijn handen voor mijn gezicht, maar nog steeds zijn er geen handen te bekennen. De paniek raast plotseling door mijn lijf en terwijl ik angstvallig iets van mijn eigen lichaam probeer te ontdekken, begin ik te vallen. Onder mij zijn de lieftallige weilanden met witte en gele bloemen en grazende koeien verdwenen. Ik zie enkel een bruine, angstwekkend puntige bergwand verschijnen en ik weet dat ik te pletter ga storten.
Mijn val versneld en ik weet dat ik dood ga. Opeens voel ik dat het is zoals het is en kan ik mijn nabij razende noodlot onder ogen zien. Er komt een enorme rust over me heen, die als een vredige en haast liefdevolle warme stroom zich uitbreidt door mijn lichaam. Dan geef ik me over aan dat wat komen gaat. Wat het ook is. Ik sluit mijn ogen en wacht op de klap.
Ik blijf met mijn ogen dicht doorvallen en er lijkt geen einde aan te komen. Als ik mijn ogen open zie ik tot mijn verbazing dat ik niet meer val, maar gewoon stil lig, midden in de lucht op een van de schapenwolkjes die boven de weide hangen. De bergpunt is verdwenen en ik lig buitengewoon comfortabel in de wolk die mij koesterend omvat. “Je bent in de hemel”, spreken mijn gedachten. Ik weet het zeker. De vrede die door mij heen spoelt, de zachtheid van de wolk en alle bijzondere gebeurtenissen van het afgelopen half uur. Ik denk serieus dat ik ben doodgegaan en naar de hemel ben gegaan. Niks geen Jeroen, geen gesloopt studentenhuis en een uit de dood herezen Wander. Ik ben in mijn normale leven gewoon overleden.
Ik moet ineens aan Viggo en Sterre denken, mijn zoon en dochter die alleen achterblijven zonder hun moeder. Bijzonder genoeg stemt deze gedachte mij niet droevig, omdat ik weet dat ze het gaan redden en ik hen vanaf deze kant kan begeleiden bij hun verdere leven. Voor mij is het voorbij. Ik heb mijn aardse jas uitgetrokken en lig hier op een wolk. “Zou er nog een tunnel komen? En een wit licht? Misschien zal mijn leven nog aan mij voorbij gaan schieten en komen er engelen en gidsen om mij te helpen bij de overgang.” De gedachten kabbelen rustig aan mijn gewaarzijn voorbij en ik kan eigenlijk nergens mee zitten, badend in een gevoel van rust en behaaglijkheid.
Er gaat weer een periode voorbij die ik ervaar als een eeuwigheid. Een gedachtenloos vacuüm van nietsheid, waarin ik lichaamsloos enkel aanwezig ben als een soort bron van energie. Ik zweef en volgens mij is er geen wolk meer en ook geen weiland met bloemen. Er komt geen enkele zintuiglijke prikkeling bij me naar binnen. Ik zie en hoor helemaal niets. Er zijn geen gedachten en geen emoties en de ervaring is nog het beste te omschrijven als een floatingssessie die ik vorig jaar voor mijn veertigste verjaardag heb ondergaan samen met mijn zoon. Viggo had een YouTube filmpje gezien over een ‘sensory deprivation tank’. Een tank met water op lichaamstemperatuur waarin je gaat liggen in het pikkedonker gedurende een uur en soort gewichtloosheid ondergaat. In een Amsterdamse floating praktijk, hebben we destijds een uur lang gefloat. Het was voor ons beiden een haast spirituele ervaring. Het drijven in het donker was zo rustgevend dat ook onze gedachten en emoties tot stilstand kwamen als een rimpelloze vijver op een windstille dag.
Alsof iemand een kiezelsteentje in de vijver gooit, floept er ineens weer een gedachte naar boven in mijn bewustzijn: “Wat als ik dit nou gewoon droom?” En zo plots als het verscheen, laat ik het Grote Gedachtenloze Niets ook weer achter me als zich een euforisch gevoel van me meester maakt. “Ik ben niet dood! Ik droom alleen maar en zo dadelijk word ik wakker in mijn eigen bed in de armen van mijn geliefde.” Terwijl mijn hart sneller begint te kloppen, verschijnt onder mij het groene gras. Ik zit midden in de grote weide met mijn handen in het gras. Ik kan mijn benen en tenen zien. “Mijn lijf is terug! Nu mijn leven nog”, bedenk ik me.
Ik sta op en begin weer te rennen, steeds sneller en sneller. Deze keer tilt mijn snelheid me echter niet omhoog, maar blijven mijn benen me dragen en ren ik door de vele grassprietjes heen, af en toe een bloem rakend.
“Terug naar huis, huis, huis,” zingt het door mijn hoofd en me verheugend op een weerzien met mijn geliefden, voeren mijn voeten de snelheid op.
Als een dolk van paniek schiet de adrenaline door mijn borst als mijn voeten het luchtledige raken. “Ik had de afgrond niet gezien, O God!” De vriendelijke weide is helemaal verdwenen en ik tuimel wild maaiend met mijn armen de duistere spelonk in. Maar mijn naar houvast graaiende handen grijpen tevergeefs. Er is hier niets om me aan vast te klampen en voor de tweede maal lijkt mijn noodlot onafwendbaar.
Disclaimer: Elke overeenkomst met bestaande personen -in leven of overleden-, gebeurtenissen, plaatsen of entiteiten berust op louter toeval. Alle personages, gebeurtenissen, plaatsen en entiteiten zijn fictief en verhouden zich op geen enkele manier tot een werkelijkheid van bestaande personen -in leven of overleden-, gebeurtenissen, plaatsen of entiteiten.
