Donkerblauwe houten balken met een crème wit plafond verschijnen door mijn wimpers als ik mijn ogen langzaam open. Ik lig op een gestoffeerde bank. Lekker zacht, net als de wolk van zojuist. Kennelijk leef ik nog. Ik kom steunend op mijn linker elleboog half overeind. Ik kijk dwars door de kleine woonkamer van Wander heen zijn stokoude, krakkemikkige Zaanse keukentje in. De afwas staat te drogen in het metalen rekje. Een koekenpan staat wankel tegen een rij mokken aangeleund. Het zachte ochtendlicht valt naar binnen door het ouderwetse keukenraampje met de roodwit geblokte gordijntjes. Het licht van het gangetje dat van de keuken naar de aanbouw met de badkamer leidt, schijnt flauwtjes over de borden en kopjes heen. Ik neem de beetjes informatie die mijn net ontwakende wereld maar nauwelijks kan bevatten één voor één in me op. Dit is Wanders afwas. “Afwas hoort aan de mooie, frisse lucht te drogen, dan heeft die lucht ook iets te doen”, placht hij altijd te zeggen. Wanders afwas staat op Wanders droogrek in Wanders keukentje en ik kijk er wezenloos naar.
Dan hoor ik het krakende geluid van een bejaarde planken vloer en als ik opzij kijk naar waar het geluid vandaan komt, zie ik Wanders roodblonde piekhaar de gangdeur door komen. Zijn met sproeten bespikkelde gezicht dat ik al dertien jaar niet meer heb gezien, kijkt me dolblij aan. Hij draagt een verfrommelde deken in zijn armen. “Hé lieve Syl, raar mens, je bent wakker, jij gek flauwvallend schepsel! Ik heb een warme deken voor je. Die buurman wilde een ambulance bellen, maar ik heb maar gezegd dat je zo wel weer wakker bent.” Zijn bekende hese stem ratelt door, terwijl hij de fleece deken over me heen legt. “Hoe voel je je nu?” Zijn diepblauwe ogen met wat groene spikkeltjes langs de iris, kijken mij aan. Er welt een intens diepe snik op vanuit diepe weggestopte krochten nooit geuit verdriet. Tranen beginnen over mijn wangen te stromen en mijn kin trilt. Ik kijk met mijn eveneens blauwe ogen recht in zijn bekende ogen. “Wat is er, jezus, lieverd, wat is er, je huilt?” Wander slaat bezorgd de deken nog wat dichter om me heen. Ik haal mijn armen tevoorschijn en werp ze om zijn nek. Alsof ik alle tranen van verdriet van de hele wereld bij elkaar ineens huil, snik ik schokkend in zijn nek. “Meisje toch”. Wander wrijft troostend over mijn rug. Dode Wander die ik hier nu zo lief, levend en stralend in mijn armen geklemd hou. Ik voel dat Wander zich wilt losmaken, maar ik laat hem niet gaan. “Ik heb je zo-ho vrese-helijk gemist.” Mijn adem laat mijn stem overslaan. Dan laat ik hem los en pak zijn gezicht. Ik neem elke centimeter van zijn gezicht in me op. Hij kijkt me aan met een mengeling van verbazing en bezorgdheid. “Wil je alsjeblieft vertellen wat er met je aan de hand is, we hebben elkaar gisteren nog gezien hoor?” Zegt hij op een wat vragende toon. Wander duwt mijn met deken bedekte been zachtjes opzij en gaat op één bil naast me zitten op de bank. Ik ga wat rechterop zitten. “O mijn God, Wandertje”, roep ik uit, terwijl een lach mijn betraande gezicht openbreekt. “Ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik weet echt niet waar ik moet beginnen. Ik heb een absurde morgen gehad. Dat wil je gewoon echt niet weten.” Ik leg mijn linkerarm om hem heen en trek hem dichter tegen me aan. Lieve levende Wander.
Terwijl ik hem zo vast houd en aankijk, schiet mijn gedachtenmolen weer aan als ik me voor de zoveelste keer bedenk dat ik in een onmogelijke situatie ben terecht gekomen. Alle gebeurtenissen kloppen niet. Ze kloppen voor geen meter en toch voelt alles zo echt. De beelden van de gewraakte Valentijnsdag, dertien jaar geleden komen mijn bewustzijn binnen.
Het is mijn achtentwintigste verjaardag en er is bij Jeroen en mij thuis in onze Zaanse studentenwoning een gezellig samenzijn gaande. We hebben gefondued met een groep van onze vrienden en we zitten na te tafelen. Onze eikenhouten ronde tafel is uitschuifbaar. Bij de bovenbuurvrouw hebben we extra stoelen geleend. Na wat inschikken, kunnen we met zijn negenen om de tafel heen zitten. Er is een stoel over, want Wander is er nog niet. We wisten dat hij iets later zou komen, omdat hij eerst nog moest werken bij zijn stageplaats. Hij studeert Commerciële Economie en loopt momenteel stage bij een bedrijf ergens in Beverwijk. We hebben hem om zes uur nog gebeld op zijn mobiel en hij vertelde dat het iets zou uitlopen.
“Nou we eten alle stokbrood op en dat krat bier is ook leeg hoor, als jij te laat bent”, lachten we nog gekscherend door die telefoon heen. Het is inmiddels half acht als Jeroen een nieuwe fles Rheinhessen opent. Die mierzoete, Duitse witte wijn dronk ik indertijd met flessen tegelijk leeg. Ik moet er nu echt niet meer aan denken. Af en toe een roseetje of een witte chablis, maar dat is het dan ook.
Ik weet niet waarom ik op de klok kijk als de telefoon gaat. Onze ronde, houten klok aan de wand vertelt me dat het twee minuten over half acht is. Misschien maak ik me onbewust zorgen om Wander. Hij is nooit echt op tijd, maar als hij een uur te laat zou zijn, had hij meestal wel al lang gebeld. Ik loop naar de zwarte telefoon die naast de televisie staat op het grenen tafeltje. We hebben zo’n oude draadloze telefoon met de bekende, lange antenne die je nog moet uitschuiven als je iemand aan de lijn hebt. “Met Sylvia Lievegoed,” zeg ik als ik de telefoon opneem. “Sylvia, met Karsten spreek je”, kraakt het aan de andere kant. “Sylvia, ik moet je iets vertellen. Zit je?” “Karsten wat is er, je klinkt raar?” Vraag ik bezorgd aan het twee jaar jongere broertje van Wander. “Zit je, Sylvia?”Vraagt Karsten normaals. “Nee ik zit niet, zeg nou maar wat er is!” zeg ik nu iets harder dan bedoelt. Achter mij zijn de stemmen van mijn vrienden verstomd. Ik voel hun ogen in mijn rug prikken, afwachtend, iets geschrokken door de toon in mijn stem. “Is Jeroen daar ook?” De door de telefoon wat vervormde stem van Karsten klinkt dwingend. “Ja, Jeroen is hier ook. En ik zit.” Ik heb inmiddels plaats genomen op onze ribcord bank en kijk naar Jeroen. Hij kijkt terug en hij ziet mijn bezorgde blik, terwijl ik hem wenk dat hij naast me op de bank moet komen zitten. “Syl, Wander heeft een ongeluk gehad.” Bam. Stomp in mijn maag. Ik voel mijn bloeddruk dalen, terwijl mijn hart begint te roffelen in mijn borst en mijn ademhaling versneld. Ik zie beelden van Wander op de IC aan allerlei draden. Uit zijn arm, door zijn neus. Machines die bliepen staan om hem heen. Het gedimde licht schijnt spookachtig op zijn witte gezicht met de gesloten ogen. Wander rijdt ook motor. “Hij heeft een motorongeluk gehad,” zegt de stem in mijn hoofd. “Hij is zwaargewond en ligt in het ziekenhuis. We moeten er heen.” De beelden en gedachten razen in een fractie van een seconde door mijn hoofd. “Heeft hij een motorongeluk gehad?” Vraag ik dringend. “Nee, een auto ongeluk”, antwoordt Karsten. “Ligt hij op de IC, Karsten?” Hijg ik van spanning. “Syl… Wander is dood.”
Disclaimer: Elke overeenkomst met bestaande personen -in leven of overleden-, gebeurtenissen, plaatsen of entiteiten berust op louter toeval. Alle personages, gebeurtenissen, plaatsen en entiteiten zijn fictief en verhouden zich op geen enkele manier tot een werkelijkheid van bestaande personen -in leven of overleden-, gebeurtenissen, plaatsen of entiteiten.
Al doende van de dagelijkse yoga beoefening, zijn me al diverse zaken opgevallen. In het begin werd ik duizelig en misselijk van de yoga. En ook merkte ik op dat ik erg emotioneel werd de eerste twee dagen van deze 30 dagen Yoga Challenge. Ik ben geen persoon die snel huilt en ik voelde echt dat er blokkades in mijn lichaam en geest zaten die door de yoga beoefening werden losgewerkt. Dat gaf tranen. En daarna opluchting. Logischerwijs was daarna het gevolg van de yoga dat ik mijn spieren sterker voelde worden. Ik begon meer rechtop te lopen, mijn buik werd strakker en mijn arm- en beenspieren zetten aan. Ook merkte ik op dat mijn hongergevoel verminderde. Waar ik voorheen de hele dag een beetje liep te grazen en te (koel)kast-koekeloeren, was ik nu na een half bord eten voldaan en taalde niet naar voedsel in de uren na mijn eetmoment. Ten slotte kreeg ik in de gaten dat ik een sterke voorkeur begon te ontwikkelen voor diverse yoga houdingen. Ik onderzocht dit allemaal en al het bovenstaande bleken volkomen normale ‘bijverschijnselen’ te zijn van een regelmatige yoga praktijk.
Naast al deze opvallende dingen, ben ik me de afgelopen dagen van iets nieuws bewust geworden. En dat is dat mijn lichamelijke en geestelijke houding ten opzichte van yoga en yoga posities totaal is veranderd. Het is juist deze verandering die de doorslag gaat geven in mijn haat of liefde jegens yoga. Zoals ik al schreef bij dag 1 en dag 2: Ik haatte yoga. Yoga stond voor mij synoniem aan pijn, ongemak en irritatie. Toen ik ontwaakte uit de droom 2,5 week geleden waarin de droomgids een alter ego van mij liet zien in yoga kleding op een yoga matje, was ik verbaasd. De gids had mij laten zien hoe blij en fit ik zou worden van een regelmatige yoga beoefening. De enige manier waarop ik dit te weten kon komen was om de gewraakte yoga elke dag gedurende een maand te gaan doen. En dat kon ik alleen maar volhouden met de grootste voorhanden zijnde stok: een dagelijkse blog! Zo gezegd zo gedaan.
Maar de start was hard. Pijn, weerstand, boosheid en verdriet om mijn onvermogen en tegenstribbelende lichaam en geest. Ik was net zo aan het tegenstribbelen als ik al die jaren daarvoor had gedaan als ik ergens ging of moest yoga-en. Puur op wilskracht ben ik de eerste dagen doorgekomen. En toen begon er iets in mijn houding te ontspannen. Ik bleef hard aan het werk, maar mijn houding, zowel qua lichaam, als de wijze waarop ik tegen yoga aan keek, begon te verzachten.
Door de weken heen bleef yoga me pijn doen en ongemak veroorzaken. Echter; voorheen verstarde ik mijn lichaam en verzette ik mij ook in gedachten tegen de ongemakkelijke houdingen met als gevolg: heel veel weerstand en nog meer pijn, ongemak en irritatie. En toen merkte ik op een dag ineens het volgende op: Ik verzette me niet meer tegen het ongemak. Dat is voor mij een groot ding. Als ik iets in mijn leven niet leuk of ongemakkelijk vind doe ik een van deze twee dingen: ik ga in verzet of ik loop weg. Als je bekend bent met het Enneagram (een methode om je persoonlijkheid te duiden, een wijze waarop je in het leven staat en functioneert); ik ben een typische 7. Ik hou van plezier maken, mezelf vermaken en als het leven me citroenen geeft, ga ik limonade maken en zeker niet door de zure appel citroen heen bijten.
Maar ineens ging ik dus niet meer in weerstand of ermee stoppen. Nee, in plaats daarvan gaf ik mezelf over aan wat er zich aandiende in het moment. Ik besloot rustig naar de pijn en het ongemak te ademen. En ik bleek zelfs in staat te zijn door met mijn adem heel bewust naar de pijnlijk gerekte of gestrekte plekken in mijn lichaam toe te gaan, ik de pijn kon ontspannen en zelfs nog een stukje verder kon rekken of strekken.
Dit begint nu ook door te sijpelen naar mijn dagelijkse leven. Naast het feit dat ik me steeds bewuster word van mijn lichaam – mijn gevoelens, ook van stress en ongemak, honger en dorst of het ontbreken daarvan- merk ik ook steeds meer op dat ik een keuze heb in het moment. Ik mag altijd kiezen tussen enerzijds weerstand voelen en verzet tonen of weglopen of anderzijds accepteren wat zich aandient en in overgave aanwezig blijven. Doorademen en de aandacht richten op het bewust ademhalen, ook naar de plekken in het lichaam waar ik stress of ongemak voel. Dat is voor mij de methode die werkt.
Vandaag heb ik de Yoga with Adrienne van Dag 1 en 2 weer gedaan. Puur om te kijken hoe mijn houding ten opzichte van yoga is veranderd in deze weken. Hoewel het nog steeds niet mijn favoriete video is, merk ik de ontspanning die yoga me geeft op in het moment. Geen weerstand meer, maar overgave. En dat voelt heerlijk rustig en vredig!
Veel liefs en tot morgen als ik een yoga les ga doen met mijn kinderen!
Net als gisteren heb ik vandaag hoofdpijn, wat opmerkelijk is, omdat ik bijna nooit hoofdpijn heb, mits ik wat verkeerds heb gegeten. Omdat ik twee dagen achter elkaar iets heb gesnoept van de aardappelsalade uit de winkel die in mijn koelkast was blijven staan na een feestje, vermoed ik dat dat de boosdoener is. En inderdaad; op de ingrediëntenlijst staat E621, de beruchte smaakversterker, MSG of in het Nederlands met een moeilijk woord: mononatriumglutamaat. Het is één van de meest kwaadaardige e-nummers die er is en staat bekend als een kankerverwekkend neurotoxine. Ooit hartstikke verboden in Europa, is het toch weer toegestaan, vanwege de grote druk die de lobbyisten van de voedingsindustrie wisten uit te oefenen op de overheid. Maar voor jou gewaarschuwd mens: vermijd deze ernstig ziekmakende toevoeging. Heb je veel hoofdpijn of migraine, schrap de smaakversterker uit je voeding en je zult niet meer of veel minder last hebben.
Affijn, lang verhaal kort; door de hoofdpijn, had ik geen zin in een video met de onvermijdelijke posities waarbij je veel met je hoofd omlaag moet, dus ik besloot zelf een yoga work-out te verzinnen.
Ik begon op de grond in een liggende houding, waarin ik heen en weer en op en neer heb gerold op mijn rug, om deze los te maken. Vervolgens heb ik rek en strek oefeningen gedaan met mijn benen, knieën en voeten.
Hierna ben ik in kleermakerszit gaan zitten en heb best een lange tijd gespendeerd aan het losmaken van mijn nek en schouders door het rollen van mijn nek en schouders. Ook heb ik mijn armen goed gebruikt in deze oefening, niet wetend of dit ook bij yoga hoort.
Vervolgens ben ik gaan staan en heb diverse staande houdingen gedaan, zoals verschillende warriors, strekkingen, de stoel houding en de godinnen houding. Deze zijn altijd best pittig, vermoeiend voor de been en bilspieren en mijn hartslag gaat ervan omhoog. Ik vind dat best fijn! Een beetje werken is helemaal niet verkeerd in mijn optiek. Waar ik 2,5 week geleden pijn had en begon te huilen van frustratie en moedeloosheid (“dit leer ik nooit”), zo kan ik nu rustig ademen naar de pijn en het ongemak en bij elke uitademing nog een stukje verder rekken of strekken. Dit is geen pijn meer, maar uitdaging om aanwezig te blijven in het nu, wat er ook is, prettig of onprettig.
Ik ben daarna wel acht minuten in de boomhouding blijven staan. Vier minuten aan elke kant. Er is iets aan deze positie, wat ik gisteren al benoemde, wat voor mij als startende yogi, ontzettend fijn is. Het gevoel van balans en ook de triomf over deze balans, ervaar ik als een geweldige overwinning op mezelf.
Vanuit de staande yoga, ben ik naar de child’s pose gegaan en heb deze afgewisseld met de downward dog, op en milde en rustige manier, bewust doorademend naar het ongemak van mijn hoofdpijn. Daarna vanuit child’s pose naar diverse op de buik liggende houdingen zoals de cobra en de plank.
Ten slotte ben ik op de grond gaan liggen in de lijkhouding (savasanah) om vervolgens over te gaan in de liggende goddess pose. Deze laatste positie help ik vast te houden met behulp van de elastieken band van mijn yogamatje. Ik had hier foto’s van gezien op Internet en dat bleek ideaal voor mij (zie foto hiernaast).
Dit was mijn yoga work-out van vandaag. Morgen ga ik weer aan de slag met een nieuwe video, die ik ga uitzoeken voor ons allemaal!
Via Facebook had ik vandaag een leuk gesprek met een vrolijke vrouw die ik van vroeger ken. Ze had mijn yoga-epistel gelezen en vertelde me hoe yoga haar had geholpen bij haar herstel van een ernstige ziekte. Omdat ze gedurende de behandeling niet meer kon sporten, is ze -ondanks dat het maar een heel suf iets leek- yoga gaan beoefenen. Ze heeft daar nog geen dag spijt van gehad en het helpt haar bij het bewustwordingsproces.
We hadden het ook over favoriete yoga houdingen en ze vertelde dat ze ervan overtuigd is dat de houdingen die we op dit moment fijn vinden, blijkbaar de houdingen zijn die we nu in ons leven nodig hebben. Dat vond ik een interessante invalshoek, omdat ik merk dat ik de sterke voorkeuren en afkeuren begin te krijgen als het gaat om yoga posities en bepaalde combinaties van houdingen. Ik ben dus even het Net op gedoken en onze voorkeuren blijken iets te vertellen over onszelf en de wijze waarop we in het leven staan.
Elke yogi, hoe ervaren of onervaren ook, heeft eigenlijk een echt favoriete yoga pose. Ik heb er zelf meerdere, maar er is er een die ik echt het allerfijnste vind en waar ik ook eindeloos lang in kan blijven staan. Het is de tree pose, of boomhouding. Niet vreemd, want ik ben dol op bomen. Welke houding past het beste bij jou?
Boomhouding – Tree Pose
Je bent goed gegrond, maar houdt er wel van om je eigen grenzen te testen. De boomhouding is vaak populair bij de wat nieuwere yogi’s, omdat het de voorbode is van de wat meer geavanceerde balanceer houdingen en als je deze boomhouding onder de knie hebt, voelt het moeiteloos. Als je nog wat wiebelig staat, focus je dan op het contact met moeder aarde via je tenen. Zet deze stevig op de grond en voel hoe je in verbinding staat met de grond. Als je juist al wat steviger staat, richt dan je aandacht meer op het omhoog brengen van je ribbenkas en het zo ver mogelijk naar boven uitstrekken van je vingers. De boom staat met haar wortels (jouw benen en voeten) in contact met de aarde, het vrouwelijke en met haar takken en bladeren (jouw armen en handen) in contact met het mannelijke, de zon. Als je goed in balans staat in deze houding, kun je ervan uitgaan dat je ook de mannelijke en vrouwelijke kwaliteiten in jezelf in balans hebt.
Wielhouding of brughouding – Backbend
Als je graag achterover gevouwen ligt of staat in deze houding, geeft dat letterlijk aan dat je rug flexibel is en je niet bang bent om je ribbenkas (je hart) te laten zien. Het laat zien dat je een open hart hebt, een liefdevol karakter en niet bang bent om nieuwe dingen aan te gaan. Wees wel voorzichtig dat je uitbundigheid niet lijdt tot blessures aan je rug, schouders of nek in deze yoga houding. Vertaald naar het dagelijks leven, bekent dit dat als je niet zo sterk bent als dat je flexibel bent, je kunt eindigen met te veel ballast op je schouders.
Vooroverstrekking – Forward fold
Zittend of staand, een voorliefde voor het jezelf voorover strekken, geeft aan dat je introspectief bent. Zodoende ben je niet bang om je hoofd tot rust te brengen, zodat je kunt luisteren naar je eigen gedachten. Voorover strekken is ook geassocieerd met het kijken naar het verleden en veel in je hoofd te zitten met zaken die vroeger zijn gebeurd. Probeer deze oefening voldoende af te wisselen met ander yoga houdingen, zoals het jezelf uitstrekken naar de hemel. Wees je er tevens van bewust om -als je de deze vooroverstrekking uitvoert, dat je goed gecentreerd blijft in het huidige momenten. Je gedachten kunnen en zullen afdwalen, maar je aandacht terugbrengen naar je ademhaling en het bewustzijn van je lichaam, helpen je aanwezig te blijven in nu, zonder af te dwalen naar wat is geweest.
Een neiging om graag met je lichaam in een geroteerde houding te staan, geeft aan dat je absoluut niet bang bent voor het leven. Je hebt misschien best veel hooi op je vork, terwijl het toch allemaal lijkt te werken. Dit komt omdat je de delicate balans kent van hard werken en overgave om het allemaal bij elkaar te houden. Denk er wel aan dat je jezelf af en toe best mag trakteren op wat rust en ontspanning. Zowel in je leven als in je yoga praktijk.
Hoofdstand – Headstand
Als je het een uitdaging vindt om op je hoofd te staan, ben je geïnteresseerd in het verbeteren van je intuïtie en leren hoe je een gevoel van vertrouwen kunt behouden bij uitdagende situaties in je leven. Je gaat deze uitdagingen ook niet uit de weg en gaat met dapper hart de confrontatie aan met het leven. Net als fans van de handstand, sta je ervoor open om het leven te bezien vanuit meerdere invalshoeken. Het is interessant om te ervaren hoe je in je eigen centrum kunt blijven staan, zonder uit balans te geraken, zelfs al staat je hele wereld letterlijk op zijn kop.
Handstand
Ondanks dat je houdt van een opwindend bestaan, weet je wel je evenwicht te bewaren temidden van de chaos. Fans van de handstand zijn niet bang om het leven te bezien vanuit een ander gezichtspunt dan de gemiddelde mens. De truc voor jou als handstand-lover, is om je uitbundigheid in balans te brengen met gratie en om te leren zachtjes te vallen op die momenten dat jouw enthousiasme je misschien in wat benardere situaties brengt.
Lijkhouding – Corpse pose
Hou je van de lijkhouding (die ik liever Savasanah noem, dat klinkt vriendelijker)? Dan ben je waarschijnlijk hartstikke druk met een overvolle agenda en heel hard toe aan wat rust, ontspanning en extra slaap. Onze maatschappij draagt mensen die een ongelooflijke snelle, succesvolle levenswijze kunnen bijhouden, op handen. Echter, ergens weet je ook wel dat momenten van rust, stilte en reflectie ook belangrijk zijn in het leven. Kijk of je elke dag een paar momenten kunt vinden, waarop je die rust in jezelf kunt vinden. Houd altijd in gedachten dat de werkelijke uitdaging van deze houding is, om je geest tot rust te brengen, zonder enerzijds in slaap te vallen of anderzijds bezig te zijn met wat je gaat koken of wat je nog moet voorbereiden voor de vergadering van morgen.
Ik hoop dat je wat wijzer bent geworden over wat jouw favoriete yoga houding over jou zegt. Mocht je meer willen lezen over wat de diepere betekenis is achter jouw favoriete yoga houding, dan kun je daarover (in het Engels) hier meer lezen.
Na wat huishoudelijke klussen gedaan te hebben en mijn groene juice van vanochtend te hebben voorbereid, was het tijd voor de ochtendyoga. Ik ontdekte dat Sean Vigue van de Sunrise en Sunset (zonsopgang en zonsondergang) Yoga video’s nog een video voor de ochtend heeft die hij Sunrise 2 noemt. In plaats van MBSR 2 besluit ik deze te doen, omdat ik me goed voel vandaag!
Het eerste kwartier van de video heb ik volgehouden en het was een heerlijke work-out voor mijn nek en schouders die na de enorme drukte van deze meivakantie aardig vast begonnen te zitten. Sean is en blijft een vrolijke instructeur de in ieder geval in deze video er aardig de sokken in had zitten. Het afwisselen tussen de houdingen waarin het hoofd naar beneden is (downward dog, child’s pose, forward fold, etc) en de staande posities ging mij te snel en daarom moest ik stoppen. Mijn hoofd omlaag doen blijft een kwetsbaar punt voor mij (Met 25 jaar voorhoofdsholte ontstekingen, moet ik voorzichtig omspringen met mijn koppie). Zodoende heb ik de oefeningen van vandaag bij de helft van de video afgebroken en ben ik doorgegaan met mijn favorieten: warrior 2, goddess pose staand, tree pose, savasanah en goddess pose liggend. Als je net als ik inmiddels bij dag 15 bent aangekomen, weet je inmiddels welke houdingen dit zijn 😉 . Ik vind het echter wel belangrijk om steeds uit mijn comfort zone te blijven gaan en daarom doe ik natuurlijk ook andere yoga houdingen. Waar het zeer doet zit een blokkade en die kan zacht, mild en vriendelijk met yoga worden getransformeerd. En het feit dat mijn lichaam steeds sterker wordt is absoluut een pluspunt.
