Als ik de wc uit kom, zie ik dat Wander zijn lange lichaam voorover gevouwen heeft staan aan het kleine aanrecht.
“Ik dacht, je hebt vast trek. Ik maak even een ontbijtje voor ons.” Zegt Wander, met de punt van zijn mes wijzend naar twee bordjes met boterhammen met kaas.
“Dan kun jij even bijtanken. Je hebt vast wat extra energie nodig nu.” Hij snijdt de boterhammen doormidden en loopt voor mij uit de woonkamer in.
“Pak jij de thee?” Wander maakt met zijn hoofd een knikkende beweging naar de dampende koppen thee op het aanrechtblad.
“Oja,” zeg ik verstrooid, pak de dampende bekers op en loop achter hem aan.
De twee verschillende bordjes, één groen met bruine stippen langs de kant en een gelig met een donkerblauw randje, zet hij op de ronde tafel neer. Ik zet de mokken met thee ernaast. Als ik aan de tafel ga zitten, moet ik even slikken. Ik eet sinds mijn burn-out in 2011 namelijk geen brood meer. En sinds 2012 eet ik plantaardig. Daar voel ik me goed bij, maar voor zover Wander weet, at ik gisteren in ‘De Batavia’ nog alles wat God verboden heeft, spoelde ik dat weg met Rheinessen en rookte ik er Van Nelle Shag als toetje bij.
“Ik heb eigenlijk niet zo’n honger.” Mijn stem klinkt zacht en ik kijk hem met een mengeling van schuldbewustheid en aarzeling aan.
“Hmmm”, zegt Wander, kijkend naar het bruin gestipte groene bordje voor mijn neus. “Okay, dan eet ik jouw broodje op. Ik heb best trek, omdat ik gisteren alleen bier heb gehad als avondeten.” Hij trekt met een scheef lachje zijn schouders op en schuift mijn bordje naar zich toe.
“Dankjewel in ieder geval. Lief van je.” Zeg ik glimlachend. “De thee is heerlijk.” Ik neem er voorzichtig een slokje van. “Ik moet zo ook weer verder, hoor, Wan.”
“Oh, ik dacht dat je van alles hebt meegemaakt en mij daar het een en ander over wilde vertellen.” Wander kijkt me vragend aan met een halve hap kaas nog in zijn mond.
Ik staar in mijn thee en probeer ondertussen te bedenken welke verklaring ik Wander moet geven voor mijn vreemde gedrag van het afgelopen half uur. De thee ziet er donker uit in de schaduwrijke mok en ik moet ineens aan een Spirituele Beurs denken waar ik meer dan tien jaar geleden met een vriendin was. In een afgelegen hoekje van de beurs zat een oude zigeunervrouw en ze vertelde dat ze voor ons de toekomst wilde voorspellen. In haar met rood fluweel bedekte stand, pakte ze de hand van mijn vriendin en las deze. Ik weet niet meer wat ze haar precies heeft verteld, maar wel dat wát ze vertelde uit is gekomen voor haar. Mijn toekomst las de oude vrouw aan de hand van theebladeren in haar porseleinen theekopje. Met haar krakende stem bleek de zigeunerin het behoorlijk bij het rechte eind te hebben. Jeroen en ik zouden trouwen, twee kinderen krijgen en weer scheiden, vertelde ze me destijds. Het gaf me indertijd een onbestemd gevoel en ik maakte dat ik weg kwam van de inktzwarte ogen van de vrouw. Wat zei ze nou toch meer? De bijzondere woorden schieten me ineens weer te binnen. Het was een zin die me lange tijd is bijgebleven, omdat hij zo belangrijk klonk. Profetisch haast. Nu zijn de woorden echter vervlogen naar de krochten van mijn brein. Piramides. En scharen. Dat was het beeld. En zonder dat ik daar enige moeite voor hoef te doen, schiet het me plotseling weer te binnen:
“Als de piramiden elkaar scharen, zal de werkelijkheid zich openbaren.”
Nooit heb ik geweten wat ze bedoelde, maar sindsdien heb ik altijd iets argwanend naar plaatjes van piramides en driehoeken gekeken, me afvragend wat de betekenis was van haar woorden.
De herinnering vervaagt. Het is inmiddels tien voor half acht en de schemer maakt steeds meer plaats voor de dag.
Ik zou Wander kunnen vertellen wat er aan de hand is, maar zou hij me geloven? En stel dat hij me gelooft en zodoende over anderhalf jaar zo voorzichtig naar mijn verjaardagsfeestje toe rijdt dat hij blijft leven. Wat dan? Welke rimpeling in het tijdruimtecontinuüm geeft dat? Zal mijn leven met mijn kinderen dan nog wel dezelfde zijn als het me lukt om terug te komen naar mijn eigen tijd?
“Je moet het hem vertellen. Het moet. Je kunt je eigen vriend, je maatje die je al zo lang kent niet moedwillig ter dood veroordelen.” De stem in mijn hoofd spreekt me dringend toe, terwijl ik als een gek een oplossing probeer te vinden in de dieptes van mijn kopje thee. Ik weet dat ik het hem moet vertellen. Maar dat ga ik niet vandaag doen, besluit ik. Wat ik ondertussen als smoesje ga verzinnen voor mijn aparte gedrag, heb ik alleen nog niet besloten.
“Wander, ik heb inderdaad een rare ochtend gehad.” Ineens springt het antwoord als een duveltje uit een doosje mijn hoofd binnen. “Heb je dat wel eens gehad, dat je zo heftig en intens droomt dat het net echt is?” Met licht gefronste wenkbrauwen kijk ik mijn vriend strak aan. Nou, dat had ik dus vannacht. En zodra ik wakker werd vanochtend leek het allemaal zo ontzettend realistisch.”
“Wat droomde je dan precies?” Wander kijkt me oprecht geïnteresseerd aan.
“Het was echt zo apart. Ik droomde gewoon dat ik ineens vijftien jaar verder in de tijd was. Het was 2014 in mijn droom en ik woonde in Wormer.”
“Serieus! Wat cool, vrouw! Ik zou ook wel willen weten wat de toekomst voor mij in petto heeft. Nu snap ik dat je zo van slag was over dat jaartal zo-even. Jeetje, dat zo’n droom nog zo na kan denderen hè?” Mijn vriend kijkt me opgetogen aan en slaakt een diepe zucht. “Wat droomde je nog meer?”
“Nou”, ga ik aarzelend verder, “Jeroen en ik hadden twee kinderen gekregen, een jongen en een meisje en we waren een paar jaar terug gescheiden. Jeroen woonde ook in Wormer en we hadden allebei een andere partner.”
“Ik kan me er niets bij voorstellen. Jeroen en jij uit elkaar. Jullie zijn natuurlijk wel een beetje een raar stel”, grinnikt Wander. “Maar gescheiden joh. Ongelooflijk.”
“Ja dat was me wat. En dan word je dus wakker, terwijl je nog helemaal denkt dat het 2014 is. Dat had ik vroeger ook wel. Dan droomde ik dat ik een berg snoep op mijn nachtkastje had. En als ik dan overeind kwam om een snoepje te pakken, werd ik wakker en was alles weg. Ik greep dan in het luchtledige met mijn kinderhandje. Daar was ik dan echt van slag van de rest van de dag.” Ik neem een slok thee.
“Dat had ik vroeger ook. Dromen dat je vader of moeder dood gaat en dan word je met een schok wakker midden in de nacht en huil je tranen met tuiten, omdat het allemaal zo echt lijkt.”
Ik knik en kijk Wander aan. Hij snapt precies wat ik bedoel. Alleen is het bij mij net andersom. Ik word wakker in het verkeerde jaar. Mijn huidige waaktoestand is de droom waar ik als de donder uit moet zien te ontsnappen. Terug naar het heden.
“Droomde je ook nog wat over mij?” Wander houdt zijn hoofd iets schuin als hij het me vraagt en neemt vervolgens een grote hap van zijn broodje. “Dat vraag ik even specifiek, omdat je zo van slag leek toen je me zag. En moest huilen enzo.”
Ik slik en staar weer in het bruine duister van mijn theekopje in de hoop daar de noodzakelijke en intelligente antwoorden te vinden die ik nu nodig heb.
Disclaimer: Elke overeenkomst met bestaande personen -in leven of overleden-, gebeurtenissen, plaatsen of entiteiten berust op louter toeval. Alle personages, gebeurtenissen, plaatsen en entiteiten zijn fictief en verhouden zich op geen enkele manier tot een werkelijkheid van bestaande personen -in leven of overleden-, gebeurtenissen, plaatsen of entiteiten.
Photo and Painting Credits and Copyright: Cheryl Grayum (Flickr) (Creative Commons Liscence)
Ik kan er omheen draaien, maar de waarheid is dat ik het lichamelijk zwaar heb deze week. De detox is inmiddels achter de rug, maar waar ik nu last van heb is de lichamelijke aanpassing aan rauwe voeding. Al die maanden heb ik alleen maar gekookt voedsel gegeten en heel weinig vezels, groenten en fruit. Mijn spijsverteringskanaal is ontzettend lui geworden en heeft het nu moeilijk met de verwerking van zoveel vezels en nutriënten. Het is echt een ommezwaai voor mijn lichaam merk ik.
Omdat mijn maag en darmen protesteren, wat resulteert in een opgeblazen buik, veel buikpijn en misselijkheid, eet ik minder dan ik zou moeten. Het gevolg hiervan is dat ik te weinig calorieën binnen krijg en duizelig word. Erg duizelig. Donderdag kwam ik ternauwernood thuis nadat ik behoorlijk onwel was geworden in het zwembad waar mijn twee jongste kinderen zwemles krijgen. De rest van de avond heb ik in bed gelegen.
Gisteren ging het iets beter, maar ik had nog steeds buikpijn en at daardoor te weinig. Aan het begin van de avond was ik zo misselijk en duizelig dat ik het laatste gedeelte van mijn trap naar beneden niet redde en dus van de trap viel. Ik ben dus niet alleen behept met buikpijn, misselijkheid en duizeligheid, maar ook met een pijnlijke, blauwe bil. Dat wordt geen toverbal, maar een toverbil dus, de komende dagen!
Raw Food Bliss
Hoewel ik lichamelijk behoorlijk in de lappenmand zit, voel ik me daarentegen geestelijk steeds beter. De mist in mijn hoofd begint weg te trekken en ik voel dat de ‘raw food bliss’ langzaam en stapje voor stapje haar intrede maakt. “Raw Food Bliss?” Hoor ik je denken. Die term verzin ik ter plekke. Ik weet ook even niets beters, maar het dekt de lading van wat er geestelijk met je gebeurt als je overstapt op een dieet van levende, plantaardige voeding.
Ik zie levende voeding als voeding die de zon heeft verlicht en verwarmd en waar al dat licht als het ware in de voeding zit. Omdat je de planten en het fruit niet verhit, blijft dit licht in leven en neem je dit op in je lichaam. Levend eten, is licht eten. Letterlijk en figuurlijk, want het licht van de zon wordt in je cellen opgenomen verteert snel (als je lichaam eenmaal gewend is aan rauwe, levende voeding). Hoe meer je licht eet, hoe lichter je wordt van lichaam een geest en hoe luchtiger je het leven neemt. De grootste bijwerking van een Raw Food Dieet is de Raw Food Bliss: Een blij, vredig, vreugdevol en content gevoel. Met het leven, met jezelf, met de ander, met wat is…. met alles! Kijk maar naar de grote foto hierboven. Dit is een sterk vergrootte dwarsdoorsnede van een grassprietje. De lachende gezichtjes zijn de kanalen waar het water en de voedingsstoffen doorheen lopen. How adorable!
Raw Food Eyes
Een Raw Foodie kun je herkennen aan zijn of haar ogen. Een onmiskenbaar kenmerk van mensen die een dieet van levend en licht plantaardig voedsel eten, is hun stralende ogen waardoor hun ziel licht en helder schijnt. Daarnaast is hun huid glanzend en mooi en dit geeft hun gezichten een prachtige glow. Hierboven heb ik een collage gemaakt van de ogen van vrouwen die zijn overgestapt op een dieet van levende voeding. Ik kan er heel veel over zeggen, maar een foto zegt in dit geval denk ik genoeg. Wat opmerkelijk is, is dat de oogkleur ook kan veranderen bij een Raw Food dieet.
Al deze stralendheid is wat je er voor terugkrijgt als je lichaam eenmaal is gewend aan dit dieet. En daar doe ik alles voor en heb ik alle ongemakken voor over. Met levende voeding ga je zelf meer leven. En met licht in je eten, ga je zelf meer glanzen, stralen en licht geven. Letterlijk en figuurlijk. En wat is dan kortweg de grootste bijwerking van een raw food dieet? Happiness!!!
Veel liefs, Tanja
Photo credits: Cross section of a blade of grass are unknown
Photo credits: Before and after raw food eyes: Youtube.com (Photo composed by Tanja)
Deze blog ontstond per ongeluk. Ik was over een heel ander onderwerp aan het schrijven toen deze herinnering weer bij me naar boven kwam en ik er simpelweg dieper op in moest gaan. Het speelde zich een kleine twee jaar geleden af in juli 2013. Ik stond die dag ik om 6 uur op om te gaan sungazen. Het was zomervakantie en ik verbleef met mijn kinderen op een camping in Drenthe aan de rand van de weilanden. Elke ochtend en avond staarde ik enkele minuten in het vriendelijke en zachte licht van de opgaande en ondergaande zon. De zon is in al zijn kracht en stralendheid enorm helend en het staren in de zon (sungazen) heeft een grote positieve invloed op het lichaam. Ik ga hier sowieso nog een aparte blog over wijden. Op ‘Want to know’ vind ik er deze informatie over: Sungazen is een 5000 jaar oude, eenvoudige, natuurlijke methode waarbij binnen bepaalde tijden direct en opbouwend in de zon gekeken wordt. Dit zonlicht verspreidt zich in het lichaam via de zenuw- en energiebanen. Het lichaam wordt geënergetiseerd waardoor er een intelligent regeneratieproces (herstellen van beschadigde lichaamscellen) in gang wordt gezet. Daarnaast wordt het lichaam opgeladen, te vergelijken met een oplaadbare batterij. Ik genoot er deze weken enorm van om aan de rand van een prachtig weiland naar de opgaande en ondergaande zon te kijken. Het sungazen had ik elke ochtend met tien seconden opgebouwd en in juli mocht ik al minutenlang staren. Wat voelde ik me goed! Op deze bewuste ochtend toog ik weer naar mijn vaste plekje aan de rand van het weiland waar de ochtenddauw en de laaghangende mist elke ochtend de voorbode bleek van een prachtig, zonnige dag.
Wonder der natuur
Deze morgen was het druk in de wei. De boer die eigenaar was van de ongeveer dertig melkkoeien aldaar was al aanwezig en stond in de witte mistflarden zijn werk te doen toen hij me begroette. De ochtend was koud en vochtig en de boer wees trots naar de zijkant van de wei waartegen een soort hekhok een vastgebonden koe stond. De koe was geplaatst tussen twee houten hekjes en hiernaast lag op de grond in een plas bloed en vruchtwater een pasgeboren kalfje. De boer wees trots op het kleine bibberende kalfje en hij zei dat ik wel even dichterbij mocht komen om te kijken.
Melk
Ik ben mijn oudste, toen elfjarige zoon gaan halen om dit wonder der natuur samen met mij te komen aanschouwen. Samen stonden we bij het hekwerkje met aan de ene kant moederkoe en aan de andere kant het kalfje, heel zwaar bibberend van de kou op de grond. Het kalfje ging staan en probeerde naar haar moeder toe te lopen, maar dat ging niet, omdat beiden waren vastgebonden. De koe was op haar beurt ook onrustig en wilde naar haar kindje toe. Maar dat mocht niet, vertelde de boer me. Als een kalfje gaat drinken bij de moederkoe dan krijgt het een voorkeur voor een bepaalde tepel. Uit dat gedeelte van de uier gaat het kalfje dan het vaakst drinken, zodat de uier niet op een gelijkmatige manier leeg raakt. Als je dan de melkmachine aansluit op de uier, zuigt de machine lucht aan uit die tepel, wat de melk niet ten goede komt.
Weldra werden de koeien (inclusief de pasbevallen moederkoe) weggeleid naar het deel van het weiland waar ze die dag op zouden grazen. De koeien waren gemolken en de boer zou met de tracktor wegrijden met de melkbuit van die ochtend. Ik vroeg de boer wat er nu met het kalfje zou gebeuren en hij vertelde me dat hij het kalfje later op de ochtend door hem zou worden opgehaald en dan met de andere kalfjes in de stal mocht staan.
Ontreddering
Ondertussen was het baby koetje uitgeput weer gaan liggen, nog helemaal nat van het vruchtwater en ze lag te bibberen, zoals ik nog nooit een levend wezen heb zien bibberen. De aanblik van dit pasgeboren door en door koude kalfje dat totaal alleen en ontredderd op de grond lag, ging mij door merg en been. Als een opgesloten tijgerin bleef ik een beetje rond het kalfje drentelen. Het enige wat ik wilde was een deken over het kalfje heen leggen, maar ik realiseerde dat dit kleine, pasgeboren wezen maar één ding nodig had: haar moeder. En wie was ik om me hiermee te bemoeien? Dit kalfje was niet mijn eigendom, maar van de boer. Ik stond hier samen met mijn zoon op zijn erf, zijn weiland naar zijn kalfje te kijken. Wat kon ik doen? Een uur later was het kalfje verdwenen gelukkig en de gedachte dat ze weldra in een warme stal zou liggen, maakte mijn zorgen ook wat minder.
Kraamvisite
Later die dag ben ik terug gegaan naar de boer om te vragen hoe het met het kalfje was en of ik en mijn vier kinderen op kraamvisite mochten komen om nog even te kijken. Dat mocht en we zijn met zijn vijven naar de boer in Ruinen gegaan om een kijkje te nemen in de stal. Ik had beschuit met muisjes gekocht en samen met mijn kinderen mochten we de kalfjes bekijken en aaien. Het was een bewuste keuze van mij om het leed wat ik had aanschouwt een positieve twist te geven. Het was best een traumatische ervaring voor mij om de eenzaamheid en ontreddering van het pasgeboren kalfje te aanschouwen. En ik wilde ergens weten of alles goed zou komen. En het was voor ons allemaal sowieso fijn om het kalfje te zien; veilig en warm in de stal, geborgen met leeftijdsgenootjes en gevoed met moedermelk (via het flesje).
De ongemakkelijke waarheid over onze melk, kaas, yoghurt, ijs, boter en overige zuivel
Waarbij ik me terdege realiseer dat de kalfjes en koeien van deze melkboer die op kleine schaal produceert en wiens koeien de hele dag in de zon op het enorme weiland mogen grazen, nog relatief mazzel hebben. In mijn optiek horen moeder en kind bij elkaar. Zonder uitzondering van soort en omstandigheden. Of het nou om een muis of een koe, een mens of een big gaat, op een weiland of in een stal, in een bed of in een mand; moeders en kinderen horen gewoon bij elkaar. In de melkindustrie is dit nooit het geval. Kalfjes en moederkoeien worden onmiddellijk na de geboorte van elkaar gescheiden. En in tegenstelling tot de situatie bij deze vriendelijke boer, worden kalfjes alleen in een witte box of in een hok geplaatst, totaal gescheiden van hun soortgenootjes. Hierbij wil ik een stuk uit een artikel (Link hieronder) aanhalen van Roos Vonk, Hoogleraar Sociale Psychologie aan de Radboud Universiteit Nijmegen:
Er zijn mensen die denken dat koeien altijd melk geven, alsof de Schepper dat zo bedacht heeft ten behoeve van de mens. Maar koeien geven melk voor hun kalf, en moeten er jaarlijks een krijgen om de melkproductie op peil te houden. Na de geboorte worden koe en kalf direct gescheiden, voor beiden een zeer traumatische gebeurtenis. Koeien verzetten zich vaak uit alle macht – natuurlijk, dat zou elke moeder doen – zodat het er nogal eens hardhandig aan toe gaat.
Sommige koeien blijven wekenlang loeien, zoeken naar het kalf, rouwen. Niet anders dan wanneer het ons zelf zou overkomen. Het kalf wordt weggereden in een kruiwagen en, heel hygiënisch, in een kunststof eenlingbox geplaatst (als je erop let zie je deze witte boxen bij melkveehouderijen, soms in lange rijen achter elkaar). Vaak nog wiebelig op de pootjes staat het daar zo’n acht weken. Ontredderd, moederziel alleen. Niet met andere kalfjes, want door hun heftige zuigdrang zouden ze elkaars urine opdrinken.
Dit drama vindt dagelijks op grote schaal plaats overal in ons land, en gaat nog veel vaker plaatsvinden nu het melkquotum is verdwenen. Dit alles zodat de mens de melk kan gebruiken die de moederkoe maakt voor haar kalf. In de supermarkt kopen we die melk (of yoghurt, kwark, kaas, boter), alsof het uit een fabriek komt.
Die fabriek is een industrie met levende dieren wier diepste natuurlijke behoeftes hun levenlang worden gefrustreerd. Koeien die kunstmatig worden geïnsemineerd, jaar in jaar uit worden uitgemolken door machines, en telkens weer hun kalf moeten afstaan. Kalfjes die opgroeien zonder moeder, alleen in een plastic box – ‘voor hun eigen veiligheid’.
Melk de Witte Doder
Tot de dag van vandaag denk ik nog wekelijks aan het kalfje uit mijn herinnering. En tot de dag dat ik doodga zal ik het leed wat dit schepsel werd aangedaan niet vergeten. Het leed waar ik mede verantwoordelijk voor ben. Hoewel ik mijn vier kinderen zelf zes jaar heb gevoed, hebben ze daarna regelmatig koeienmelk gedronken. Nadat ik erachter kwam hoe ontzettend slecht koeienmelk voor mensen is, ben ik hier resoluut mee gestopt. Graag wijs ik je in deze context op het geweldige stuk wat research journaliste Déisrée Röver hierover schreef: Melk de Witte Doder. En toch gaat het in dit verhaal niet over het leed wat wij mensen onszelf aandoen door melk te drinken, maar wat wij de dieren aandoen met deze gewoonte.
Ik ben niet heilig
Ik ben niet heilig en ook ik ben verantwoordelijk voor dit leed. Ondanks dat ik beter weet. Denk dus alsjeblieft niet dat dit een aanklacht is tegen jou als je nog zuivel gebruikt. Zuivel is zo ingebakken in onze Nederlandse samenleving. We weten niet beter. Overal waar we kijken staan koeien, we drinken bijna allemaal melk (Melk is goed voor elk, hè? Zoals we dat hebben geleerd). Hierdoor horen we bij de langste mensen ter aarde met het hoogste percentage borst- en prostaatkanker (samen met de Scandinaviërs die net zulke zuivel gebruikers zijn). Voor mijn kinderen koop ik nog steeds kaas, boter, slagroom, roomkaas en kruidenkaas en ik kook nog steeds af en toe met crème fraiche. Maar steeds meer en meer zie ik mezelf verschuiven naar een veganistisch leven, net als ik, ook voor mijn gezin.
Alternatieven
Door mijn vriendin en mede-veganist Jeanet werd ik gewezen op de meer dan geweldige en inspirerende website, tjokvol overheerlijke recepten van de Vegan Challenge. Het water loopt je in de mond van alle fantastische recepten. Als je mijn blogs regelmatig leest, weet je dat ik een enorme bourgondiër ben en mijn levensgenieters hart gaat harder kloppen van al dit heerlijks. Ik had het er deze week voorzichtig over met mijn gezin, maar volgende week als iedereen er weer is (ze zijn nu bij hun vader) ga ik het er uitgebreid met ze over hebben. Wat als we nou (in ieder geval bij mama thuis) over gaan op een zuivelvrij dieet? En dan ditchen we de biologische eieren in de loop van de tijd ook nog wel. Maar first things first.
Goede alternatieven zijn in ieder geval de volgende:
Ik maak rauwe, veganistische chocolade pasta voor op brood met witte amandelpasta. In een half potje amandelpasta doe ik wat palmsuiker, rauwe cacao poeder en gekookt water. Dit vermeng ik tot een homogene massa. Je kunt zelf proeven wat voor jou de lekkerste verhoudingen zijn van de ingrediënten. Mijn kinderen smullen er in ieder geval van.
Andere vega alternatieve voor op brood kun je krijgen in biologische winkels van onder andere Eko en Horizon, zoals notenpasta’s en noten-vruchtenpasta’s. ook koudgeslingerde lokaal geteelde bijenhoning en vruchtenjam zis heerlijk broodbeleg.
Wil je wat hartigs op brood, dan kun je heerlijke tapenades, pesto’s en rauwe zuivelvrije roomkaas gebruiken. Voor de zuivelvrije roomkaas gebruik je mijn recept van de roomkaas van mijn Blue Berry Cheese Cake. Alleen haal je de palmsuiker, kaneel en kokosolie uit het recept en voegt wat extra himalayazout toe naar smaak. Ik heb hem in de koelkast staan met extra knoflook en dille toegevoegd. heerlijk!
IJs kun je maken van cashew- en amandelnotenpasta’s of van zelf geweekte en gepureerde noten met palmsuiker en/ of vruchten. De combinatie cashewnoten, banaan en rauwe cacao met wat gehakte walnoten geeft een dame blanche ijs waar je mijn kinderen ’s nachts voor wakker kunt maken.
Kaas, verslavende kaas! Een geweldig stuk met meer informatie en alternatieven op de vegan challenge.
Geraspte/ Parmezaanse kaas maak ik zelf. De beschrijving hiervoor vind je hier.
Ik gebruik sojamelk en sojaroom om mee te koken en om pap mee te maken. Heel af en toe krijgen mijn kinderen rauwe melk die direct bij de (biologische) boer vandaan komt. Rauwe melk met cornflakes is in ons huis een zeldzame traktatie.
Als je echt niet zonder melk en zuivel wilt leven, dan kun je de zuivel halen bij biologische en biologisch dynamische (Demeter) boerderijen in de buurt. Mijn zusje doet dit heel bewust en het is gelijk een geweldig uitje voor de kinderen naar de boerderij. Ook geitenmelk en zuivel van de geit is een lekker alternatief. Een lijst met biologische boerderijen om er eentje bij jou in de buurt te vinden, vind je hier, hier en hier.
Ik hoop dat je bovenstaand artikel interessant en informatief vond en ook dat het je wellicht inspireert om op een meer bewuste manier om te gaan met het consumeren van zuivel en het zoeken van alternatieven hiervoor. Dit hoeft natuurlijk niet permanent. Misschien kun je af en toe een zuivelvrije dag of zuivelvrije maaltijd inlassen en ervaren hoe dat is voor jou (en/ of je gezin). Heb je nog vragen, aanvullingen of opmerkingen, ik lees het graag via onderstaand reactieformulier!
Liefs, Tanja
p.s. Volgens mijn oudste zoon is het belangrijk om DE speech van über veganist Gary Yougofsky hier te vermelden. Bij deze: link naar deze soms erg heftige YouTube video (niet geschikt voor kinderen of gevoelige mensen).
Als heel klein meisje wist ik wel waar de chocola lag. Naast het bed van mijn opa! Een aangebroken reep melk chocolade kon ik vinden in de bovenste lade van zijn donkerhouten eiken nachtkastje. Als ik aan hem vroeg of ik een stukje mocht, dan mocht dat natuurlijk. Ik had de liefste opa van de wereld! Mijn opa en oma hadden twee zoons en een dochter. Hun jongste zoon werd mijn peetoom en hun dochter mijn moeder. Als mijn oom jarig is, is het niet moeilijk om een cadeau te verzinnen. Chocola! Het liefst een reep melkchocolade van Verkade. En mijn moeder dan… die is ook dol op chocola, maar eet daarentegen het liefste melkchocolade van Cote D’ôr. De paashaas die ik als kind probeerde te bewaren werd opgegeten door mijn zusje en als ik nu chocola in huis haal, eten mijn kinderen dat binnen no time op.
Arme ik, ik ben zwaar erfelijk belast met een enorme chocolade verslaving. Het zit zo diep in mijn genen dat ik vermoed dat er weinig aan te doen is. Ik kan me nog herinneren dat ik net na het stoppen met roken in 1997 een jaar lang bijna dagelijks heb gesport. Heerlijk slank was ik. Totdat de zomer overging in de winter, de zin in aerobic mij verging en ik overstapte op een dieet van Cote D’ôr. Anderhalve kilo at ik per week en ik kwam binnen een half jaar 12 kilo aan. Ik ben kampioen aankomen en kampioen chocola eten. Kansloos om mij te laten stoppen met suiker en chocola eten, mits ik dat met chocola doe!
En dat is nou precies wat ik de afgelopen jaren met veel succes heb gedaan, telkens als ik weer stopte met suiker. Dat hou ik dan meestal een half jaar vol, tot het weer feestdagen-seizoen is. Maar dat terzijde. Geen suiker eten is fantastisch en je voelt je zowel lichamelijk als geestelijk duizend keer beter. Maar stoppen met suiker is geen makkie. Tenzij je dat op de bourgondische-Tanja manier doet. Hier komtie!
RAUWE CHOCOLA!!
Dit is echt mijn oplossing. Ik maak overheerlijke rauwe chocola. In bulk! En die bewaar ik dan in de koelkast. Kijk, de eerste twee weken val je er echt niet mee af, maar je komt wel van je suiker verslaving af. En daarna taal je er niet meer naar. Ja af en toe misschien een stukje rauwe chocola voor de lekkere smaak, maar niet omdat je MOET. Ik eet nu nog nauwelijks chocola, maar heb toevallig vandaag weer een portie gemaakt, puur omdat ik me niet lekker voel. Geestelijk en lichamelijk niet en de beste oplossing in zo’n geval is dan…Chocola. Dat weet iedere vrouw!
Ingrediënten Rauwe Chocolade Rotsjes
Een mengsel van rauwe gehakte nootjes, zaden, pitten (wat jij lekker vindt, het is jouw feestje. Zoals hennep- chia-, sesam-, en/ of lijnzaad, zonnebloem- en/ of pompoenpitten en walnoot, hazelnoot, pecannoot, amandelen, etc)
Een mengsel van rauwe, gedroogde vruchtjes, zoals cranberries, krenten/ rozijnen en goji bessen
200 gram onverhitte kokosboter
200 gram rauwe cacao boter
4 volle eetlepels rauwe cacao poeder (wil je puurdere chocola, dan doe je er iets meer in)
3 volle eetlepels rauwe palmsuiker (wil je zoeter, proef even en gooi er wat extra lepels in! Palmsuiker heeft een extreem lage Glycemische Index, wat betekent dat het heel langzaam wordt opgenomen in je bloed en je er zodoende geen schommelende bloedsuikerspiegel van krijgt. En het is in wezen vruchtensuiker. Net als het gedroogde fruit in de chocola. Dus gezond!)
snuf himalaya zout
halve theelepel kaneel (als je dat lekker vindt, geeft de choco een winters tintje)
snufje cayenne peper (ook alleen als je dit lekker vindt, dit geeft een extra bite)
2 theelepels rauw vanille poeder (optioneel, want vanille poeder is erg duur, maar wel super lekker. Geeft de chocola een zachte, warme smaak)
Bereidingswijze:
Smelt de kokosboter en cacao boter au bain marie in een pan op een laag vuurtje.
Vermeng alle droge ingrediënten in een kom, behalve de goji bessen
Als de boter goed is gesmolten, vermeng deze dan met de droge ingrediënten
Ondertussen heb je een bakblik of een vierkante schaal met opstaande rand ingewikkeld in plastic (bv. in een kleine pedaalemmerzak geschoven). Hierover verspreid je goji bessen.
Schenk hierop het mengsel uit de kom
Laat uitharden in de koelkast gedurende enkele uren
Et voilá! Als je het massieve stuk chocola losmaakt van het plastic en in stukken breekt, zijn je heerlijke chocolade rotsjes klaar!
Natuurlijk kun je eindeloos experimenteren qua ingrediënten. Bijvoorbeeld ander gedroogd fruit, andere noten, ingrediënten weglaten, etc. En wat ik ook nog wel eens doe is een mengsel maken van gedroogde vruchten en noten, die laten weken, pureren en dat er doorheen doen. Dan krijg je een soort muësli bar.
Deze chocolade rotsjes zijn ook erg leuk als cadeau voor als je naar een verjaardag gaat of ergens op visite. Inpakken op een mooie schaal met doorzichtige folie en klaar!
Ik wens je een smakelijk eten en heel veel plezier met chocolade eten en van de suiker afkomen!
Na een weekend waarin ik iets over de schreef ben gegaan in mijn dieet (iets gekookt gegeten en gisteren zelfs wat granen) voel ik me niet goed. Al dagen niet. Ik zou willen zeggen dat ik geweldig, perfect en eindbaas ben en zonder een keer te knipperen met mijn ogen weer naadloos van dieet verander. Maar het is gewoon niet zo. En het is zoals het is. In de zomer van 2012 startte ik met mijn rauwe, plantaardige avontuur en dat avontuur kent vele hobbels, terugvallen en weer opkrabbelen.
De weg naar succes is geen rechte lijn naar de top. Dat zal elke atleet en zeker ook elke diëter je kunnen vertellen. Of je nou je eetpatroon veranderd om af te vallen, vanwege gezondheidsproblemen of beiden; wat het ook is, ik ken helemaal niemand die in een keer volkomen succesvol is overgestapt op een High Carb Low Fat raw vegan dieet. Dus als je dit leest en zelf deze transitie probeert te maken en wellicht af en toe struikelt over een patatje of een handje gezouten cashewnoten of misschien gewoon een gestoomde broccoli met kaas; don’t beat yourself up about it. Het gebeurt de besten. Echt.
Mijn naamgenootje Tanya Murphy is ook lid van een Facebook group van rauwe veganisten die elkaar inspireren. Tanya is niet alleen een naamgenoot, maar we zijn ook even oud. Ik kwam vandaag toevallig haar verhaal en video tegen en deze wil ik graag met jullie delen. Ze is inspirerend, omdat ze (net als ik) auto-immuunziekten heeft overwonnen met haar dieet. En omdat ze gewoon hartstikke normaal is. Het is iets in haar verhaal wat me raakte vandaag en wat me weer dat extra zetje geeft om (ondanks de opgeblazen 6 maanden zwanger buik, de buikpijn, de vermoeidheid en het grieperige gevoel) door te gaan.
Ik hou me verder in leven even vandaag met bananen, vijgen en groene juice. Voor de rest heb ik echt nergens zin in. Te veel buikpijn. En ik ken deze buikpijn. Die zit boven midden in mijn buik en ik heb het altijd in de transitiefase naar raw vegan. Voor de bezorgde bekenden van mij: Het gaat over. Echt.
Liefs, Tanja
p.s. Tanya is van oogkleur veranderd en dat gebeurt meerdere mensen die dit dieet gaan volgen. Zoals je ziet op de video zijn haar ogen enorm blauw en stralend. Vooral de bijzonder stralende ogen, horen bij mensen die een raw dieet volgen. Ik ga daar nog een blog aan wijden!
